หมู่นี้ทำงานไปเล่นไป @_@ นั่งแต่หน้าคอมพ์ ตาลายแล้ว (แล้วเลนส์ก้อเริ่มจาเสื่อมแล้วด้วยจิ ต้องซื้อใหม่ด้วยสิ) เรื่องแฮปปี้ดันเป็นเรื่องที่วาดรูปได้ถูกใจตัวเองมากขึ้นซะนี่ (แต่ไม่ถูกใจคนอื่นเท่าไหร่หรอก) แหะ แหะ อยากได้ลายเส้นที่reliableอ่ะ แบบวาดยังไงก็ฉ๋วย (เหอ เหอ) แบบคนอื่นๆ จัง ช่วงนี้เส้นแกว่งตลอด แบบว่าชอบอะไรก็ไปทางนั้นเลย ถ้าให้ก๊อปคงพอไหวแหละ แต่มันก็ไม่ออกมาสเป็คเราซักทีนี่สิ แย่ก่าอีกเนอะ ตอนนี้เริ่มวาดได้ดีขึ้น ก้อเรยดีใจอ่า (มันเป็นความภาคภูมิใจเล็กๆ ส่วนตัวของเราที่ไม่มีความมั่นใจอะไรกะเค้าเลยน่ะ)
กลับมาเรื่องงานดีก่า... ทำงานหน้าคอมพ์มันก็ดีหรอก รีแลกซ์ซะ... (แบบว่าทำไปเล่นไปเจงๆ นะเออ) แต่ว่ากัวง่ะ กัวถูกเค้าทิ้ง แง้วววว ถ้าให้ทำงานเล็กๆ ที่จบเร็วๆ ขึ้นอันใหม่ไวๆ มันคงดีหรอก แบบว่า วุ่นๆ ไม่ต้องนั่งเล่นแบบเนี้ย ถึงจะวุ่นวายไปซักหน่อยก็เหอะ เรามันคนไร้ฟามรับผิดชอบซะด้วยจิ อุ อุ
เออจิงดิ คืนวันเสาร์ไปกินเลี้ยงฉลองจบของเอ๋มา เจอหน้าหมอนั่นแล้ว... รู้สึกความเสื่อมของมิตรภาพเราเจงๆ (ไม่ใช่ว่ามันแนบแน่นอะไรก่อนหน้ามันโผล่อหรอกนะ) แต่มันตอกย้ำความว่างเปล่าระหว่างเรากะเอ๋มันง่ะ แบบว่าเราก็ยิ้มแย้มให้มันได้ คุยเล่นกะมันได้ แต่ถ้าถามเราว่า รู้อะไรเกี่ยวกะมันยัง? เราคงต้องบอกตรงๆ ว่า แม่ง ไม่รู้..อะไรเลยว่ะ (ติดปากเสียจากใครเนี่ยเธอ?) เธอชอบอะไร เธอเป็นคนนิสัยดียังไง มีนิสัยเสียยังไง ทั้งชีวิตมีอะไรที่พิเศษกว่าใคร (ยกเว้นเรื่องเรียนกะการงาน) ชอบฟังอะไร ดูอะไร? ความโดดเด่นทางบุคลิกของมันเป็นอะไรที่เราไม่เก็ตง่ะ (คนที่บุคลิกล้มเหลวอย่างเรามีหน้าไปว่าอะไรมันฟะ?) อย่างจาร์ เรายังหาข้อดี ข้อเด่น ข้อด้อยของมันเจอเลย แบบถ้าใครถามว่า เฮ้ย ไอ้จาร์เนี่ยเป็นคนแบบไหนฟะ เราคงเล่าได้เป็นฉากๆ เลยมั้ง (มีแต่ความทรงจำเก่าๆ อ่ะ) แต่เอ๋เนี่ย... ผ่านไปกี่ปี ชั้นก็ยังแกะเธอมะออกซักที... ช่างเป็นคนที่เข้าใจยากซะจิง แถมคุยเล่นด้วยก็ไม่หนุก หาcommon groundกะมันไม่เจอ... ทำใจลำบากจังแฮะ อยู่กะมัน (ขอเห็นแก่ตัวจิงๆ จังๆ ซะทีเหอะ) พูดตรงๆ ตอนมันส่งต่างหูรูปหัวใจมาให้ เรายังอยากถามมันเล็กๆ เลยว่า นี่แกลืมแล้วสินะว่า ตูใส่ต่างหูที่ไม่ใช่ทองไม่ได้ หูมันเน่าเฟ้ยยยย ไมไม่เอาอย่างอื่นมาให้แบบทุกทีฟะ? กำไล สร้อยคอ?.... เฮ่ออ แต่นี่มันงานมันนิ เราก็ขอเงียบๆ ไว้ดีก่า T-T
ไฮไลท์ของงาน (สำหรับเรา) คือการแว่บไปแอบดูห้องข้างๆ karaoke เปงตาแก่ที่ร้องเพลงเห่ยๆ ให้ฟัง แต่อย่างน้อยงานเค้าก็ดูมีสีสันก่างานเราอ่ะ มีคนร้องเพลงเก่าๆ เพียบ ทั้งไทยทั้งเทศ เหอ เหอ นอกนั้นแล้วก็การได้นั่นคุยประสาหญิงๆ กะเจ๊พร ซึ่งก็เป็นอะไรที่นานทีปีหนจิงๆ ถึงจะได้ทำ แต่พอได้ทำแล้ว ก็รู้สึกดีนะ กะเจ๊พรเนี่ย เราคลิ๊กเข้ากะเค้าได้ง่าย เพราะเป็นคนที่อารมณ์เปิดเผยก่าเจ๊มลเยอะ บ้านเค้ารุ่งโรจไม่แพ้บ้านเอ๋เลยแหะ บ้านเราน่ะหรอ มะต้องพูดถึง ช่างน่าเศร้าดีแท้ นี่ถ้าเรายังอยู่บ้านเฉยๆ แล้วไปล่ะ มีหวัง... โอ้ มายก้อด ชีวิตชั้น... คนเรานี่มันต้องมีเรื่องให้วุ่นวายจิงๆ เลยเนอะ แล้วงานที่เค้าให้ทำก็ยังไม่ผ่านซักที เฮ่อออออ
21.7.03
18.7.03
*skip flip*
เฮ่อ ทำงานมาสัปดาห์นึงแล้วจ้า ^_^ น่ายินดีเนอะ อืม แต่เมื่อคืนนั่งทำภาพจนเส็ด แฮ่
ภาพนี้แหละจ้า งึมๆ นั่งทำนิดทำหน่อยมาวันสองวัน หน้ามิสึซึก็พิลึกขึ้นทุกที (อุ) แบบว่า แก้แล้วแก้อีกง่ะ เพราะหน้าตรงเราห่วยแตกมั่กๆ (กลับภาพไม่รู้กี่ที) จากหน้าปุดๆ แบบว่า *อย่ามายุ่งกะผมชั้นจิ* กลายเป็น *อยากทำไรก็ทำไปดิ* เฉยเลย หึ แต่มิฮารุออกมาถูกใจเรานะ ^_^ เธอดูดีขึ้นเยอะเลย ถึงทรงผมนั่นจะไม่ช่วยให้เธอดูเริ่ดขึ้นเลยก็เหอะ อ๊ะ แต่ที่ถูกใจที่สุด คือ ยูชิโร อ่ะ ตัวเล็กๆ น่ารัก ท่าทางความดันต่ำนั่นก็ถูกใจมากเลย (ผิดกะตอนร่างเป็นคนละคน) ลงแป๊ปเดียวอีกตังหาก เลยชอบ
ช่วงนี้มีเวลาเล่นน้อยลง เลยหันไปวาดโอเอซะเยอะ บอร์ดโอเอเลยมีภาพที่ละเลงเองเยอะขึ้น อิ อิ เหงานิดๆ เพราะไม่มีใครร่วมแจม -''- แต่เอาน่า มีบอร์ดทั้งทีไม่ใข้ได้งัยกาน.....
อาวล่ะ... กลับไปทำงานต่อ (เล่นบ่อยจังเรา) :-3
ภาพนี้แหละจ้า งึมๆ นั่งทำนิดทำหน่อยมาวันสองวัน หน้ามิสึซึก็พิลึกขึ้นทุกที (อุ) แบบว่า แก้แล้วแก้อีกง่ะ เพราะหน้าตรงเราห่วยแตกมั่กๆ (กลับภาพไม่รู้กี่ที) จากหน้าปุดๆ แบบว่า *อย่ามายุ่งกะผมชั้นจิ* กลายเป็น *อยากทำไรก็ทำไปดิ* เฉยเลย หึ แต่มิฮารุออกมาถูกใจเรานะ ^_^ เธอดูดีขึ้นเยอะเลย ถึงทรงผมนั่นจะไม่ช่วยให้เธอดูเริ่ดขึ้นเลยก็เหอะ อ๊ะ แต่ที่ถูกใจที่สุด คือ ยูชิโร อ่ะ ตัวเล็กๆ น่ารัก ท่าทางความดันต่ำนั่นก็ถูกใจมากเลย (ผิดกะตอนร่างเป็นคนละคน) ลงแป๊ปเดียวอีกตังหาก เลยชอบ
ช่วงนี้มีเวลาเล่นน้อยลง เลยหันไปวาดโอเอซะเยอะ บอร์ดโอเอเลยมีภาพที่ละเลงเองเยอะขึ้น อิ อิ เหงานิดๆ เพราะไม่มีใครร่วมแจม -''- แต่เอาน่า มีบอร์ดทั้งทีไม่ใข้ได้งัยกาน.....
อาวล่ะ... กลับไปทำงานต่อ (เล่นบ่อยจังเรา) :-3
7.7.03
*1st day @work*
ไปทำงานวันแรกมาค่ะ... ไปสายด้วย ยังดีที่แผนกบุคคลวุ่นๆ เลยเริ่มต้นช้า ไปถึงก็รอนานเลยล่ะ (โชคดีปายยย) ฟังกำหนดการ ระเบียบการ บลา บลา บลา... ขอข้าม (ช่วงนี้กำลังทรมาน เพราะแอร์หนาวๆ แล้วก็ไม่ได้กินข้าวเช้า เบลอเลยล่ะ) พอถูกส่งเข้าที่ทำงาน ก็ถูกใช้ให้ร่างจม. ตอบ ก็โอเคนะ เสียเวลาไปนิด ยังทำอะไรเงอะๆ งะๆ อยู่เลยเรา... ไปกินข้าวเที่ยงกะพี่ๆ แต่ต้องทำเวลา เพราะต้องนั่งรถตู้กลับบริษัทอีก (ที่ทำงานอยู่ลึกไปหน่อย) กลับมาก็พิมพ์จม. ต่อ พิมพ์ๆๆๆๆๆ เลิกงานแล้วก็ยังทำไม่เส็ด ถ้าพี่เค้าไม่บอกให้เลิก เราก็ไม่กล้าอ่ะนะ ^^' เกรงใจจัง.. วันแรกทำงานน้อยไปหน่อย พรุ่งนี้ก็ต้องพยายามอีก >''< ฮึ้ยย (ขอพูดน้อยสักวันนึงเถอะ)
6.7.03
*Jap Fes*
วันนี้ไปงานบูมมาค่ะ ไปแต่เช้า (คิดว่านะ) แต่ก็ไม่เห็นเงาพวกไซเลย... เดินเตร่อยู่ราวครึ่งชม. ไปเจอะกะพวกโนจังพอดี โอ้ย ดีใจ เลยจับเข่าคุยกัน นั่งเชยชมเหล่าคอสเพลย์ทั้งหลาย สุดยอดมากค่ะ ^^ คนเยอะจิงๆ แต่งกันสุดๆ ไปเลย ยิ่งมายิ่งอลังการนะคะเนี่ย (ไปดูคอสรึไง) ไม่กล้าขายพวงกุญแจชี่จังเท่าไหร่ (แต่ยัดใส่มือโนไปแล้วหนึ่ง อุ อุ) ตามโนจังไปกรี้ดคอสเพลย์ข้างเวที ตอนแรกๆ ก็นั่งๆ ล้อมแถวหน้ากันดีอยู่หรอก จนกระทั่งเค้าลากโต๊ะกรรมการมาน่ะแหละ ด้วยความที่โต๊ะมันยาวซะ เก้าอี้เพียบ แต่กรรมการมีไม่กี่คน สุดท้ายเราเลยลงเอยไปนั่งซะเลย (หึ หึ) งานนี้ไอทีวีโดนสับแหลก ฐานบังคนถ่ายคอส (ฮา) เราไม่ได้ติดกล้องไปด้วย เลยอด... เอาเหอะๆ
จบรอบแรก ก็เดินหาไซจนเจอ เลยไปขอแจมเค้าขายพวงกุญแจไปด้วย (แต่เรานั่งขายเองนะ) ก็ขายๆ ไปจนเหลือสองอันสุดท้าย ลายชี่จังที่ไม่มีใครอยากได้ มีคนหาว่ามันซีดไป ง่า... ลายนั้นเราหยิบมาวืดอ่ะ ตั้งใจเอามาแค่อันเดียว ดันติดมาเป็นสองได้ไงไม่รู้ ฟุ ฟุ ที่น่าตกใจก่านั้น ครือว่า ลายKOF ขายหมดก่อนชี่ (แต่ชี่มันมีเยอะอ่ะนะ KOF มาแค่ 4 ใบเอง) ไม่ยักรู้ว่ามันขายได้ด้วยแฮะ แบบว่าถ้ามันขายไม่ออก เรากะจะยัดใส่มือคนในกลุ่มเป็นของที่ระลึกมันซะเลย (มีลายที่Kสุดๆ ไปเลย ฮา) สุดท้ายก็มีคนเเอ็นดูรับไปแล้ว หุ หุ น่ายินดีๆ ส่วนชี่จังสองอันสุดท้าย ก็ยัดเข้ามือใครบางคนไปอย่างง่ายดาย (บังคับซื้ออ่ะค่ะ แหะ แหะ) เฮ้อ โล่งอก ขายที่รองแก้วฮิคาโกะ กะกล่องพลาสติกDNangelไปแล้ว (ขายกล่องถูกก่าที่รองแก้ว ไม่รู้ว่าคิดถูกป่าว) แฮ่~ ได้ตังค์มาพอตัว แต่ไม่มีอารมณ์ซื้ออะไรเรย แหะ แหะ ก็มันไม่ติดใจง่า ขอโต้ดดด (ที่จิงตอนโดนคนใส่เสื้อชี่ ปฏิเสธพวงกุญแจชี่ เราก็เฮิร์ธๆ อยู่นะ แต่ไม่เปงไรมาก มีคนซื้อชี่เยอะๆ ก็หลาย หน้าไม่ค่อยให้เลย แต่ก็ยินดีนะคะ) ฮิ ฮิ
ไปยืนดูคอสรอบ 2 รอบ 3 กะโน (หุ หุ) สนุกดีนะ สุดท้ายคนที่ได้ก็อย่างที่เรากะๆ ไว้เลย อภัยมณีซาก้า อ่ะนะ (ตอนเราเห็นชุด เราคิดเลยว่า คนแต่งเรื่องนี่ท่าจะบ้าFF น่าดูเลย ชุดเวอร์ซะ) เอานะ ชุดเวอร์ ใส่ยาก ทำยาก ทรมานคนรอบข้าง ก็ได้ไปแล้ว น่ายินดีๆ หุ หุ ที่จิงเราแอบส่งใจให้ดิต้า กะจิม่า โดยเฉพาะดิต้า ที่หน้าตาถูกสเป็คเราอย่างแรง (ฮา) ปิ๊งสุดๆ เท่ห์มากเลยค่ะ งานนี้ชี่จังแห้วกันเกือบหมด (เอาน่า ชี่จังมันเกร่อออกจะตายไป) งานนี้มีพิคโคโร่ กะจอมมารบู มาโผล่ด้วย เซอไพรส์ดีจัง แหะ แหะ อ้อ อาราเล่จังสุดแสบ น่ารักมากเลยค่ะ แสบสุดๆ จิงๆ
ขากลับแวะซื้อFMP2 เย้ ออกแล้วๆ น่ายินดีเนอะ ในการ์ตูนนี่รักกันดีนะ คานาเมะxโซสึเกะ เนี่ย อุ อุ ในอนิเม กระทั่งกอดยังไม่มีเรย เฮ้อออ เหมือนเพื่อนรักมากก่าแฟนง่ะ แต่เราเชียร์ คานะโซสึ น้า ไม่ใช่ เทซโซสึ (เพราะโซสึเกะดูไม่น่าจะโล เลยไม่ชอบคู่นี้เท่าไหร่) เรื่องนี้หุ่นสมจริงดี แต่ไม่ปิ๊งเท่าไหร่เรยอ่ะ หุ่นไม่งามพอ ยังไงๆ ถ้าเอาหุ่นที่น่าจะใช้งานได้ แล้วก็ดีไซน์งามๆ ก็ต้องTA นั่นแหละ ชอบมากๆ เลย เท่ห์ซะ...
เปิดด้วยงานบูม จบด้วยหุ่น เฮ้ออออ ชั้นนี่มัน.... พรุ่งนี้ต้องไปแต่เช้า ยังปวดกรามไม่หายเยยอ่า.... ฮือออออ ต้องเตรียมตัวๆ
จบรอบแรก ก็เดินหาไซจนเจอ เลยไปขอแจมเค้าขายพวงกุญแจไปด้วย (แต่เรานั่งขายเองนะ) ก็ขายๆ ไปจนเหลือสองอันสุดท้าย ลายชี่จังที่ไม่มีใครอยากได้ มีคนหาว่ามันซีดไป ง่า... ลายนั้นเราหยิบมาวืดอ่ะ ตั้งใจเอามาแค่อันเดียว ดันติดมาเป็นสองได้ไงไม่รู้ ฟุ ฟุ ที่น่าตกใจก่านั้น ครือว่า ลายKOF ขายหมดก่อนชี่ (แต่ชี่มันมีเยอะอ่ะนะ KOF มาแค่ 4 ใบเอง) ไม่ยักรู้ว่ามันขายได้ด้วยแฮะ แบบว่าถ้ามันขายไม่ออก เรากะจะยัดใส่มือคนในกลุ่มเป็นของที่ระลึกมันซะเลย (มีลายที่Kสุดๆ ไปเลย ฮา) สุดท้ายก็มีคนเเอ็นดูรับไปแล้ว หุ หุ น่ายินดีๆ ส่วนชี่จังสองอันสุดท้าย ก็ยัดเข้ามือใครบางคนไปอย่างง่ายดาย (บังคับซื้ออ่ะค่ะ แหะ แหะ) เฮ้อ โล่งอก ขายที่รองแก้วฮิคาโกะ กะกล่องพลาสติกDNangelไปแล้ว (ขายกล่องถูกก่าที่รองแก้ว ไม่รู้ว่าคิดถูกป่าว) แฮ่~ ได้ตังค์มาพอตัว แต่ไม่มีอารมณ์ซื้ออะไรเรย แหะ แหะ ก็มันไม่ติดใจง่า ขอโต้ดดด (ที่จิงตอนโดนคนใส่เสื้อชี่ ปฏิเสธพวงกุญแจชี่ เราก็เฮิร์ธๆ อยู่นะ แต่ไม่เปงไรมาก มีคนซื้อชี่เยอะๆ ก็หลาย หน้าไม่ค่อยให้เลย แต่ก็ยินดีนะคะ) ฮิ ฮิ
ไปยืนดูคอสรอบ 2 รอบ 3 กะโน (หุ หุ) สนุกดีนะ สุดท้ายคนที่ได้ก็อย่างที่เรากะๆ ไว้เลย อภัยมณีซาก้า อ่ะนะ (ตอนเราเห็นชุด เราคิดเลยว่า คนแต่งเรื่องนี่ท่าจะบ้าFF น่าดูเลย ชุดเวอร์ซะ) เอานะ ชุดเวอร์ ใส่ยาก ทำยาก ทรมานคนรอบข้าง ก็ได้ไปแล้ว น่ายินดีๆ หุ หุ ที่จิงเราแอบส่งใจให้ดิต้า กะจิม่า โดยเฉพาะดิต้า ที่หน้าตาถูกสเป็คเราอย่างแรง (ฮา) ปิ๊งสุดๆ เท่ห์มากเลยค่ะ งานนี้ชี่จังแห้วกันเกือบหมด (เอาน่า ชี่จังมันเกร่อออกจะตายไป) งานนี้มีพิคโคโร่ กะจอมมารบู มาโผล่ด้วย เซอไพรส์ดีจัง แหะ แหะ อ้อ อาราเล่จังสุดแสบ น่ารักมากเลยค่ะ แสบสุดๆ จิงๆ
ขากลับแวะซื้อFMP2 เย้ ออกแล้วๆ น่ายินดีเนอะ ในการ์ตูนนี่รักกันดีนะ คานาเมะxโซสึเกะ เนี่ย อุ อุ ในอนิเม กระทั่งกอดยังไม่มีเรย เฮ้อออ เหมือนเพื่อนรักมากก่าแฟนง่ะ แต่เราเชียร์ คานะโซสึ น้า ไม่ใช่ เทซโซสึ (เพราะโซสึเกะดูไม่น่าจะโล เลยไม่ชอบคู่นี้เท่าไหร่) เรื่องนี้หุ่นสมจริงดี แต่ไม่ปิ๊งเท่าไหร่เรยอ่ะ หุ่นไม่งามพอ ยังไงๆ ถ้าเอาหุ่นที่น่าจะใช้งานได้ แล้วก็ดีไซน์งามๆ ก็ต้องTA นั่นแหละ ชอบมากๆ เลย เท่ห์ซะ...
เปิดด้วยงานบูม จบด้วยหุ่น เฮ้ออออ ชั้นนี่มัน.... พรุ่งนี้ต้องไปแต่เช้า ยังปวดกรามไม่หายเยยอ่า.... ฮือออออ ต้องเตรียมตัวๆ
4.7.03
*my toothache*
วันนี้ไปถอนฟันคุดมาค่ะ (ผ่าฟันคุดสิ ก็มันยังไม่โผล่ซักหน่อย) ไปสายนิดหน่อย แต่ก็ต้องรอให้ถึงคิวอยู่ร่วมชม.อยู่ดีแหละ (แต่ไปไม่ทันที่นัดกะจาร์ไว้อ่ะนะ) พอถึงคิวก็โดนหมอไล่ไปเอกซเรย์ใหม่ เพราะของเก่าเมื่อปีที่แล้ว ขัดกะคำพูดหมอที่ตรวจฟันให้ สุดท้ายก็เสียตังค์เพิ่มอีกจนได้ ฟุ ฟุ พอรู้ว่าต้องถอนจิงๆ ก็ถามหมอใหญ่เลย จนหมอบ่นว่า คนไข้คนนี้ดื้อจังค่ะ ^^' แหะ แหะ ถอนฟันอย่างเจ็บปวด เลือดกลบปาก กรามชาไปหมด หน้าก็บวมเป่ง เส็ดแล้วก็พูดได้แค่อู้อี้ๆ ไปพักใหญ่ๆ (แต่จาร์บอกว่ายังดีก่าตอนเจ้าตัวอ่ะนะ พูดไม่ออกไปหลายวัน) ลากจาร์ (หรือจาร์ลากเรา?) ไปMBK หาของขวัญวันปริญญาให้เอ๋ เฮ้อ น่าอิจฉาจังเนอะ คนจบจุฬาฯเนี่ย เดินหาตั้งนาน ไม่ได้กินข้าวแต่เช้า จะเปงลม โอยยยย ไปนั่งกินซุปที่Pizza Hut จาร์บ่นใหญ่เลยว่า บริกรที่นี่ห่วย ทำอะไรไม่ได้ดั่งใจ... แล้วก็เดินหาต่อ เลือกเสื้อผ้าให้เอ๋ เพราะอะไรๆ เธอก็มีหมดแล้ว -''- หาไปหามา ไม่ถูกใจซักที ร้านมีชื่อ ก็มีแต่แบบห่วยๆ (ที่จิงมีที่ถูกใจ แต่ผ้าบางจัง ใส่แล้วเห็นหมด...) ก็เดินๆ ไปเจอร้านนึงถูกใจ อืม เอาเป็นว่า เราถูกใจแล้วกัน หวังว่าเอ๋คงถูกใจไปด้วยแหละนะ แหะ แหะ
จะไปอ่านSwept Away 2 ตอนสุดท้าย ให้หายปวดกรามก่อนน้า อ้ายยยย... ดีใจจัง วันศุกร์หน้าต้องตัดไหม ฮึก ฮึก
จะไปอ่านSwept Away 2 ตอนสุดท้าย ให้หายปวดกรามก่อนน้า อ้ายยยย... ดีใจจัง วันศุกร์หน้าต้องตัดไหม ฮึก ฮึก
2.7.03
*a kind of Happiness*
แบบใหม่ๆ ^^ น่ายินดีจังเนอะ สีสันสดใสไฉไลกว่าเก่า (สีส้มสุดโปรดของเราด้วยล่ะ) แต่ก็เสียดายแบบเก่านิดๆ แฮะ เพราะมีทั้งสีม่วงสีส้มเลย
วันนี้นั่งอ่านSwept Away ตอนที่ 23 ด้วยความแฮปปี้สุดๆ (ฮา ด๊อตตี้ท้องอีกแร้ว แต่ก็ยังลงเอยกันไม่ได้ซักที ให้มันได้ยังงี้สิน่า) ใครว่าง ไปอ่านกันได้นะคะ http://www.fanfiction.net/read.php?storyid=1291840 สนุกมั่กๆ เรย ^_^ ขอบอก Q*D ๆๆๆๆๆๆ (อยากอ่าน K*S หนุกๆ มั่ง แต่แค่แฟนอาร์ตก็ทำให้ใจเต้นได้แร้ว) ดีใจจังที่คนเขียนอัพไว เลยไม่ต้องมานั่งทรมานกันนาน.... >_< (อยากอ่านจนอยากให้อัพทุกวันเรยแหละ)
ที่เจียเม้งโทรมาเรียกให้ไปพรุ่งนี้ จะออกหัวออกก้อยน้อ? จะดีมั้ยน้า? แค่คิดก็ขาสั่นพั่บๆ แล้วแฮะ ตื่นเต้นจัง วันศุกร์มีนัดถอนฟันคุด อึ๋ยยยยยยยยย กัวๆๆๆๆๆ สัปดาห์นี้มีแต่เรื่องต้องทำ วุ่นวายไปนิด แจ้ฝนก็เพิ่งกลับจากหายไข้ หายตัวไปหลายวันเหลือเกิน จนเกือบจะชินกะการไม่มีเค้าแล้วสิ แต่เค้าก็กลับมาแล้ว ฮ่า..... แล้วก็นัดจะจาร์ไว้วันศุกร์ด้วย จะได้ไปมั้ยเนี่ย? สงสัยจังเยยแฮะ
เพลงของวันนี้ค่ะ Xing Fu De Xing Zhuang ของ Xiao Shu Shen คงแปลว่า รูปแบบของความสุข ละมั้ง (คิดว่านะ ไม่แน่ใจเหมือนกัน) ฟังแล้วน่ารักดี ไม่ค่อยหวือหวา แต่ฟังสบายๆ มากก่า คนร้องก็น่ารักดี ดูในMV จะฮามากๆ เลย พระเอกในMVเท่ห์ไม่เบา รับบทน่าสงสารเล็กๆ (โดนนางเอกแกล้งแบบไม่ตั้งใจ)
วันนี้นั่งอ่านSwept Away ตอนที่ 23 ด้วยความแฮปปี้สุดๆ (ฮา ด๊อตตี้ท้องอีกแร้ว แต่ก็ยังลงเอยกันไม่ได้ซักที ให้มันได้ยังงี้สิน่า) ใครว่าง ไปอ่านกันได้นะคะ http://www.fanfiction.net/read.php?storyid=1291840 สนุกมั่กๆ เรย ^_^ ขอบอก Q*D ๆๆๆๆๆๆ (อยากอ่าน K*S หนุกๆ มั่ง แต่แค่แฟนอาร์ตก็ทำให้ใจเต้นได้แร้ว) ดีใจจังที่คนเขียนอัพไว เลยไม่ต้องมานั่งทรมานกันนาน.... >_< (อยากอ่านจนอยากให้อัพทุกวันเรยแหละ)
ที่เจียเม้งโทรมาเรียกให้ไปพรุ่งนี้ จะออกหัวออกก้อยน้อ? จะดีมั้ยน้า? แค่คิดก็ขาสั่นพั่บๆ แล้วแฮะ ตื่นเต้นจัง วันศุกร์มีนัดถอนฟันคุด อึ๋ยยยยยยยยย กัวๆๆๆๆๆ สัปดาห์นี้มีแต่เรื่องต้องทำ วุ่นวายไปนิด แจ้ฝนก็เพิ่งกลับจากหายไข้ หายตัวไปหลายวันเหลือเกิน จนเกือบจะชินกะการไม่มีเค้าแล้วสิ แต่เค้าก็กลับมาแล้ว ฮ่า..... แล้วก็นัดจะจาร์ไว้วันศุกร์ด้วย จะได้ไปมั้ยเนี่ย? สงสัยจังเยยแฮะ
เพลงของวันนี้ค่ะ Xing Fu De Xing Zhuang ของ Xiao Shu Shen คงแปลว่า รูปแบบของความสุข ละมั้ง (คิดว่านะ ไม่แน่ใจเหมือนกัน) ฟังแล้วน่ารักดี ไม่ค่อยหวือหวา แต่ฟังสบายๆ มากก่า คนร้องก็น่ารักดี ดูในMV จะฮามากๆ เลย พระเอกในMVเท่ห์ไม่เบา รับบทน่าสงสารเล็กๆ (โดนนางเอกแกล้งแบบไม่ตั้งใจ)
24.6.03
*eye contact*
ใส่เลนส์เป็นจนได้ (แต่ตอนเอาออกยังทุลักทุเลแฮะ...) เพราะสิ่งที่อีตาพี่ชายพูดเอาไว้แท้ๆ เชียว เมื่อคืนน่ะ เรานึกว่ามันจะต่อต้านการใส่เลนส์ เพราะมันค่อนข้างแพง แล้วบ้านเราก็ออกจาเขียม (ประหยัดค่ะ ไม่ได้แปลว่า งก นะ) แต่เค้ากลับบอกว่า ใส่ซะให้ชินเหอะ เพราะแว่นตาที่เราใส่มานานปี (ตั้งกะม.ต้น) มันไปบีบรูปหน้าเราซะหมดเลย จากไม่เคยมีโหนกแก้ม ก็หนาขึ้นมาเป็นนิ้ว (เว่อร์ไปอ๊ะป่าว แต่รู้สึกว่าใหญ่จิงๆ แฮะ) ลูกตาก็โดนบีบให้เล็กลง เพราะแสงผ่านเข้ามาน้อย (มีเลนส์ขวางตรงหน้า) แถมยังทำให้บุคลิกเปลี่ยนหมดเลย พอเรามาคิดๆ ดูแล้ว มันก็จิงแฮะ แบบว่าจริงอย่างแรงเลยแหละ
ซึ่งมันก็ทำให้เราโกรธอ่ะนะ เพราะจำได้ว่า ตอนเด็กๆ เราไม่ได้หน้าตาทุเรศขนาดนี้ซะหน่อย >_< ถึงเราจะไม่ได้ยึดติดว่าตัวเองต้องสวย น่ารักรึอะไรทำนองนั้นมากนักก็เหอะ แต่ว่านะ สิ่งที่บิดเบือดธรรมชาติของเรา มันน่าโมโหอ่ะ ทำให้เราโกรธช่างทำแว่นที่บอกให้ใส่แว่นทุกวันไปเลย เพราะว่ามีคนพูดหลังจากนั้นหลายปีมากๆ ว่า เค้าใส่แค่ตอนจำเป็น สายตาเลยไม่ขึ้นมาก ผิดกะเราที่ใส่ตลอด จนขึ้นเอาๆๆๆๆๆ โอ้ยยยย ไม่ดีเลย (ขอโทษที เป็นเด็กอีกแล้ว) แล้วไม่ใส่บ่อยๆ หน้าก็แทบไม่แตกต่างจากเดิมเลย ผิดกะเราที่เปลี่ยนไปเยอะ ฮือออออออออ บ้าที่สุดๆ
ตอนนี้เลยcontentที่จะใส่เลนส์ให้ชินให้ได้ (แต่ตอนถอดมาล้างนี่ทรมานลูกตาจังแฮะ) ใส่แล้วภาพมันชัดแจ๋ว เสียจนเวียนหัวไปเลย เพราะใส่แว่นนาน จนลืมไปแล้วว่า วิวที่คนปกติเค้าเห็นกันมันเป็นยังไง แบบว่า มันจ้าเอามากๆ สดเอามากๆ บางทีก็ปวดตาเหมือนกัน >_< เหมือนเปลี่ยนจากดูทีวี ไปดูหนังโรง แบบwide screen อะไรทำนองนั้น โฟกัสลำบากเหมือนกัน
วันนี้ไปทำบัตรประชาชนใหม่ล่ะ ^^ พึ่งรู้ว่าหมดไม่นานนี่เองอ่ะ (ตอนไปสมัครงานน่ะแหละ) ที่ทำการก็ทำใหม่ ยังกะธนาคารก็ไม่ปาน (แต่จอคอมพ์ไม่ใช่จอแบนแฮะ หึ หึ) ถ้าไม่ติดที่แดดจ้า เดินแล้วแทบละลาย ก็เป็นการไปทำบัตรที่ไม่เลวนักหรอกน้า ^_^
เมื่อวานทำหัวปากกาเทจังหล่นหายอ่ะ.. เศร้า พรุ่งนี้ต้องไปซื้อมาคืน... หวังว่าคงไม่แพงหรอกนะ
ใส่เลนส์เป็นจนได้ (แต่ตอนเอาออกยังทุลักทุเลแฮะ...) เพราะสิ่งที่อีตาพี่ชายพูดเอาไว้แท้ๆ เชียว เมื่อคืนน่ะ เรานึกว่ามันจะต่อต้านการใส่เลนส์ เพราะมันค่อนข้างแพง แล้วบ้านเราก็ออกจาเขียม (ประหยัดค่ะ ไม่ได้แปลว่า งก นะ) แต่เค้ากลับบอกว่า ใส่ซะให้ชินเหอะ เพราะแว่นตาที่เราใส่มานานปี (ตั้งกะม.ต้น) มันไปบีบรูปหน้าเราซะหมดเลย จากไม่เคยมีโหนกแก้ม ก็หนาขึ้นมาเป็นนิ้ว (เว่อร์ไปอ๊ะป่าว แต่รู้สึกว่าใหญ่จิงๆ แฮะ) ลูกตาก็โดนบีบให้เล็กลง เพราะแสงผ่านเข้ามาน้อย (มีเลนส์ขวางตรงหน้า) แถมยังทำให้บุคลิกเปลี่ยนหมดเลย พอเรามาคิดๆ ดูแล้ว มันก็จิงแฮะ แบบว่าจริงอย่างแรงเลยแหละ
ซึ่งมันก็ทำให้เราโกรธอ่ะนะ เพราะจำได้ว่า ตอนเด็กๆ เราไม่ได้หน้าตาทุเรศขนาดนี้ซะหน่อย >_< ถึงเราจะไม่ได้ยึดติดว่าตัวเองต้องสวย น่ารักรึอะไรทำนองนั้นมากนักก็เหอะ แต่ว่านะ สิ่งที่บิดเบือดธรรมชาติของเรา มันน่าโมโหอ่ะ ทำให้เราโกรธช่างทำแว่นที่บอกให้ใส่แว่นทุกวันไปเลย เพราะว่ามีคนพูดหลังจากนั้นหลายปีมากๆ ว่า เค้าใส่แค่ตอนจำเป็น สายตาเลยไม่ขึ้นมาก ผิดกะเราที่ใส่ตลอด จนขึ้นเอาๆๆๆๆๆ โอ้ยยยย ไม่ดีเลย (ขอโทษที เป็นเด็กอีกแล้ว) แล้วไม่ใส่บ่อยๆ หน้าก็แทบไม่แตกต่างจากเดิมเลย ผิดกะเราที่เปลี่ยนไปเยอะ ฮือออออออออ บ้าที่สุดๆ
ตอนนี้เลยcontentที่จะใส่เลนส์ให้ชินให้ได้ (แต่ตอนถอดมาล้างนี่ทรมานลูกตาจังแฮะ) ใส่แล้วภาพมันชัดแจ๋ว เสียจนเวียนหัวไปเลย เพราะใส่แว่นนาน จนลืมไปแล้วว่า วิวที่คนปกติเค้าเห็นกันมันเป็นยังไง แบบว่า มันจ้าเอามากๆ สดเอามากๆ บางทีก็ปวดตาเหมือนกัน >_< เหมือนเปลี่ยนจากดูทีวี ไปดูหนังโรง แบบwide screen อะไรทำนองนั้น โฟกัสลำบากเหมือนกัน
วันนี้ไปทำบัตรประชาชนใหม่ล่ะ ^^ พึ่งรู้ว่าหมดไม่นานนี่เองอ่ะ (ตอนไปสมัครงานน่ะแหละ) ที่ทำการก็ทำใหม่ ยังกะธนาคารก็ไม่ปาน (แต่จอคอมพ์ไม่ใช่จอแบนแฮะ หึ หึ) ถ้าไม่ติดที่แดดจ้า เดินแล้วแทบละลาย ก็เป็นการไปทำบัตรที่ไม่เลวนักหรอกน้า ^_^
เมื่อวานทำหัวปากกาเทจังหล่นหายอ่ะ.. เศร้า พรุ่งนี้ต้องไปซื้อมาคืน... หวังว่าคงไม่แพงหรอกนะ
20.6.03
*Unwell*
วันนี้ไปสมัครงานมาสองที่ ฮึก ฮึก โดนป๊าลากไปโรงสีไฟเจียเม้ง ขากลับเลยแวะไปเขียนใบสมัครที่Tesco lotusแถวบ้านไปด้วย โดนรองเท้ากัดระบม ปวดไปหมดเลย แต่ว่ารองเท้ามีส้นเนี่ยทำให้รู้สึกมีจุดแกน ทำให้เดินแล้วelegantขึ้น (หัวเราะ) ตอนใส่รองเท้าส้นเตี้ย (มากๆ) โดนหาว่าเป็นตุ๊กตาล้มลุกเลยล่ะ แบบว่าส่ายไปส่ายมา ก็มันไม่มีแกนนิ แต่เราก็ไม่ชอบใส่อยู่ดีไอ้รองเท้ามีส้นเนี่ย >_<~ นิ้วเท้าระบมเลยอ่า...
แน่นอนว่า เป็นวันที่หนักสำหรับคนที่ไม่ค่อยชอบออกจากบ้านอย่างเรา เมื่อคืนนี้รู้สึกว่าไข้จะขึ้น นอนกระสับกระส่ายอยู่นานสองนาน ตัวก็ปวดไปหมดทั้งตัว กล้ามเนื้อล้าสุดๆ วันนี้ว่าเส็ดแล้วก็ยังไม่ค่อยสบายอยู่ดีอ่ะนะ
มาฟังเพลงแก้เครียดดีก่า ^^ Duo Zai Ye Li [Hiding at Night] ของเพนนี่ค่ะ เพลงนี้แกะก่อนAi Guoซะอีก แต่ชอบน้อยก่าAi Guoเยอะ เพียงแต่เพลงนี้มีMVที่สะดุดตามากๆ เลย (หนุ่มเปลือยท่อนบน โดนปาดคอ ก้ากกก) อดเอามาร้องไม่ได้แฮะ ทำนองโหยหวลมากค่ะ ^''^
Duo Zai Ye Li [Hiding At Night]
-Penny Dai-
Duo Zai Ye Li Tou Tou De Ku Qi
Duo Zai Ye Li Tou Tou De Nian Ni
Tian Zhi Dao Wo Ai Ni
Sou Yi Bu Rang Wo Kao Jin Ni
Wo Zui Qing Chu De Shi Wo Zi Ji
Suo Yi Da Ying Bao Chi Ju Li
Tian Zhi Dao Ni Ye Ai Wo
Suo Yi Yao Zhe Yeng Cheng Fa Ni
Rang Wo Cun Zai Ni Shi Jie
Que You Bu Neng Zai Yi Qi
Lian Feng Ye Dong De Tan Xi
Lian Yu Ye Di Xia Tou Qu
Jue De Ke Xi
Ke Xi Wo Zhi Neng
Duo Zai Ye Li Tou Tou De Ku Qi
Shen Pa You Ren Kan Jian Ku Hong De Yan Jing
Duo Zai Ye Li Tou Tou De Nian Ni
Shen Pa You Ren Kan Chuan Wo De Mi Mi
Wo Zhi Dao Bu Ke Yi Zai Zhe Yang Chen Ni Xia Qu
Sou Yi Wo Jing Gao Wo Zi Ji Ni Zhi Shi Huan Jue Er Yi
PS. อ้า Swept Awayตอนที่ 19-20 มาแล้วๆๆๆๆๆ รอมาเป็นอาทิตย์เลยแน่ะ >[]< โอ้ยยย แฮปปี้มั่กๆ เลย ควอเตอร์เริ่มมีหัวคิดแล้นนน หุ หุ เรื่องต่างๆ ก็เริ่มเข้ารูปเข้ารอยแล้วด้วย โฮ ดีใจจัง เหลือแค่ Happy Endสินะ (ไม่คิดว่าจะยาวเกิน 20 ตอนเลยแฮะ ก็แต่ก็มาถึงนี่แล้ว) ทำไมถึงได้เขียนเก่งอย่างงี้น้า โอ้ยยย อิจฉาๆๆๆๆๆ อยากอ่านตอนที่ 21 เร็วๆ เจงๆ หวังว่าFF.netคงไม่ใจร้ายปล่อยให้ระบบล่มล่ะ >x< ภาวนาๆๆๆๆ Please please please >_< (เรื่องอื่นไม่สนแร้ว)
วันนี้ไปสมัครงานมาสองที่ ฮึก ฮึก โดนป๊าลากไปโรงสีไฟเจียเม้ง ขากลับเลยแวะไปเขียนใบสมัครที่Tesco lotusแถวบ้านไปด้วย โดนรองเท้ากัดระบม ปวดไปหมดเลย แต่ว่ารองเท้ามีส้นเนี่ยทำให้รู้สึกมีจุดแกน ทำให้เดินแล้วelegantขึ้น (หัวเราะ) ตอนใส่รองเท้าส้นเตี้ย (มากๆ) โดนหาว่าเป็นตุ๊กตาล้มลุกเลยล่ะ แบบว่าส่ายไปส่ายมา ก็มันไม่มีแกนนิ แต่เราก็ไม่ชอบใส่อยู่ดีไอ้รองเท้ามีส้นเนี่ย >_<~ นิ้วเท้าระบมเลยอ่า...
แน่นอนว่า เป็นวันที่หนักสำหรับคนที่ไม่ค่อยชอบออกจากบ้านอย่างเรา เมื่อคืนนี้รู้สึกว่าไข้จะขึ้น นอนกระสับกระส่ายอยู่นานสองนาน ตัวก็ปวดไปหมดทั้งตัว กล้ามเนื้อล้าสุดๆ วันนี้ว่าเส็ดแล้วก็ยังไม่ค่อยสบายอยู่ดีอ่ะนะ
มาฟังเพลงแก้เครียดดีก่า ^^ Duo Zai Ye Li [Hiding at Night] ของเพนนี่ค่ะ เพลงนี้แกะก่อนAi Guoซะอีก แต่ชอบน้อยก่าAi Guoเยอะ เพียงแต่เพลงนี้มีMVที่สะดุดตามากๆ เลย (หนุ่มเปลือยท่อนบน โดนปาดคอ ก้ากกก) อดเอามาร้องไม่ได้แฮะ ทำนองโหยหวลมากค่ะ ^''^
Duo Zai Ye Li [Hiding At Night]
-Penny Dai-
Duo Zai Ye Li Tou Tou De Ku Qi
Duo Zai Ye Li Tou Tou De Nian Ni
Tian Zhi Dao Wo Ai Ni
Sou Yi Bu Rang Wo Kao Jin Ni
Wo Zui Qing Chu De Shi Wo Zi Ji
Suo Yi Da Ying Bao Chi Ju Li
Tian Zhi Dao Ni Ye Ai Wo
Suo Yi Yao Zhe Yeng Cheng Fa Ni
Rang Wo Cun Zai Ni Shi Jie
Que You Bu Neng Zai Yi Qi
Lian Feng Ye Dong De Tan Xi
Lian Yu Ye Di Xia Tou Qu
Jue De Ke Xi
Ke Xi Wo Zhi Neng
Duo Zai Ye Li Tou Tou De Ku Qi
Shen Pa You Ren Kan Jian Ku Hong De Yan Jing
Duo Zai Ye Li Tou Tou De Nian Ni
Shen Pa You Ren Kan Chuan Wo De Mi Mi
Wo Zhi Dao Bu Ke Yi Zai Zhe Yang Chen Ni Xia Qu
Sou Yi Wo Jing Gao Wo Zi Ji Ni Zhi Shi Huan Jue Er Yi
PS. อ้า Swept Awayตอนที่ 19-20 มาแล้วๆๆๆๆๆ รอมาเป็นอาทิตย์เลยแน่ะ >[]< โอ้ยยย แฮปปี้มั่กๆ เลย ควอเตอร์เริ่มมีหัวคิดแล้นนน หุ หุ เรื่องต่างๆ ก็เริ่มเข้ารูปเข้ารอยแล้วด้วย โฮ ดีใจจัง เหลือแค่ Happy Endสินะ (ไม่คิดว่าจะยาวเกิน 20 ตอนเลยแฮะ ก็แต่ก็มาถึงนี่แล้ว) ทำไมถึงได้เขียนเก่งอย่างงี้น้า โอ้ยยย อิจฉาๆๆๆๆๆ อยากอ่านตอนที่ 21 เร็วๆ เจงๆ หวังว่าFF.netคงไม่ใจร้ายปล่อยให้ระบบล่มล่ะ >x< ภาวนาๆๆๆๆ Please please please >_< (เรื่องอื่นไม่สนแร้ว)
19.6.03
*Black Tangerines*
วันนี้โดนลากไปซื้อคอนแทคมาใช้ ง่า ยากง่ะ ใช้งานยากเปงบ้าเรย (ทั้งขาเข้าและขาออก) ทำเอาล้าไปหมด ทั้งกายทั้งใจ เมื่อยๆๆๆๆๆๆ damn tired... แล้วก็ยังโดนลากไปซื้อของอีก เป็นเด็กผู้หญิงเนี่ยไม่ง่ายเลยเนอะ ทั้งเสียตังค์ ทั้งเสียแรง เบื่อง่ะ แต่ว่าเค้าว่าเพื่องานก็ต้องทำนี่นะ... แค่คิดก็ล้าจนไม่อยากลุกแล้ว ฮืออออออออ ขอบ่นมันที่นี่แหละ ที่บ้านบ่นไม่ได้หรอก เด๋วโดน... อีก เซ็งง่ะ เด๋วต้องฝึกหัดใส่คอนแทคอีก ย้ากกกกกก >_< (น้ำตากลบหน้าแล้ว)
รู้สึกว่า ลูกตาเป็นปีศาจร้ายที่ไม่ยอมทำตามคำสั่งของเจ้าของเลยง่ะ (บอกให้ลืมตาไงเล่า~! ป๊าดโธ่~! ทำไมไม่ยอมทำตามฟะ? แน่ะ กระพริบตาทำไมเล่า? >_< บ้า บ้า บ้า) ไม่รู้ว่าจะใส่เองเป็นเมื่อไหร่แฮะ ไอ้เจ้าคอนแทคบ้าเนี่ย >_< ฮืออออออออออ ปวดตา ต้องหยอดน้ำตาเทียมอีก หงึ หงึ ตาเราจะได้บวมก่อนได้ใส่เองเป็นอ่ะดิ แงงงงงงงง
พรุ่งนี้จะเริ่มไปสมัครงานแล้ว ฮืออออออ กัวๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ (แต่ทำหน้าตายๆ แล้วบอกว่า ไม่เลย ไม่กัวซักนิด เอ พวกปากไม่ตรงกะใจ) ใครก้อได้ช่วยช้านทีสิ T_T จะไหวเร้อ?
PS. black tangerine เป็นชื่อเพลงของเถาเจ๋อ ถ้าให้เดา มันคือดวงตาเค้านั่นแหละ (สีดำๆ) หึ ส้มสีดำ มีแต่ส้มช้ำๆ เท่านั้นแหละน้า
วันนี้โดนลากไปซื้อคอนแทคมาใช้ ง่า ยากง่ะ ใช้งานยากเปงบ้าเรย (ทั้งขาเข้าและขาออก) ทำเอาล้าไปหมด ทั้งกายทั้งใจ เมื่อยๆๆๆๆๆๆ damn tired... แล้วก็ยังโดนลากไปซื้อของอีก เป็นเด็กผู้หญิงเนี่ยไม่ง่ายเลยเนอะ ทั้งเสียตังค์ ทั้งเสียแรง เบื่อง่ะ แต่ว่าเค้าว่าเพื่องานก็ต้องทำนี่นะ... แค่คิดก็ล้าจนไม่อยากลุกแล้ว ฮืออออออออ ขอบ่นมันที่นี่แหละ ที่บ้านบ่นไม่ได้หรอก เด๋วโดน... อีก เซ็งง่ะ เด๋วต้องฝึกหัดใส่คอนแทคอีก ย้ากกกกกก >_< (น้ำตากลบหน้าแล้ว)
รู้สึกว่า ลูกตาเป็นปีศาจร้ายที่ไม่ยอมทำตามคำสั่งของเจ้าของเลยง่ะ (บอกให้ลืมตาไงเล่า~! ป๊าดโธ่~! ทำไมไม่ยอมทำตามฟะ? แน่ะ กระพริบตาทำไมเล่า? >_< บ้า บ้า บ้า) ไม่รู้ว่าจะใส่เองเป็นเมื่อไหร่แฮะ ไอ้เจ้าคอนแทคบ้าเนี่ย >_< ฮืออออออออออ ปวดตา ต้องหยอดน้ำตาเทียมอีก หงึ หงึ ตาเราจะได้บวมก่อนได้ใส่เองเป็นอ่ะดิ แงงงงงงงง
พรุ่งนี้จะเริ่มไปสมัครงานแล้ว ฮืออออออ กัวๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ (แต่ทำหน้าตายๆ แล้วบอกว่า ไม่เลย ไม่กัวซักนิด เอ พวกปากไม่ตรงกะใจ) ใครก้อได้ช่วยช้านทีสิ T_T จะไหวเร้อ?
PS. black tangerine เป็นชื่อเพลงของเถาเจ๋อ ถ้าให้เดา มันคือดวงตาเค้านั่นแหละ (สีดำๆ) หึ ส้มสีดำ มีแต่ส้มช้ำๆ เท่านั้นแหละน้า
17.6.03
*รักมาก*
วันนี้มีแต่เพลงน้า ^^ เพลงนี้เพราะมากกกกเลยอ่า ชอบๆ ของเพนนี่อีกแล้น..... :P แต่ชอบจิงๆ นะ เจ๊คนเนี้ย หึ หึ
Ai Guo
-Penny Dai-
Mei Xiang Guo
Wo Hai Neng Wo Zhe Ni De Shou
Hai Neng He Ni Yi Qi Zou
Yi Qi Zou
Ni Ceng Shou Guo
Jiu Suan zou Dao Lu De Jin Tou
Ni Hai Shi Jian Chi Pei Wo
Pei Zhe Wo
Qu Zhao Yi Ge Kai Shi
Jiu Zhe Yang Ye Zhao Dao Le Zui Hou
Ohh... Bu Fang Shou
He Ni Dao Zui Hou
Bu Guan Bie Ren Zen Me Kan Wo
Wo Zhi Xiang Xin Ai Mei Cuo
Bu Yao Dui Wo Huai Yi Tai Duo
Huo Qu Cai Ce Wo Men De Yi Hou
Bu Pa Zai Duo Leng Yan Kan Wo
Wo Zhi Xiang Xin Ai Mei Cuo
Bu Wen Jie Guo Shi Shen Me
Yong Yuan Bu Suan Shen Me
Yong Yuan Bu Suan Shen Me
Zhi Yao Shi Ceng Jing
Ai Guo
วันนี้มีแต่เพลงน้า ^^ เพลงนี้เพราะมากกกกเลยอ่า ชอบๆ ของเพนนี่อีกแล้น..... :P แต่ชอบจิงๆ นะ เจ๊คนเนี้ย หึ หึ
Ai Guo
-Penny Dai-
Mei Xiang Guo
Wo Hai Neng Wo Zhe Ni De Shou
Hai Neng He Ni Yi Qi Zou
Yi Qi Zou
Ni Ceng Shou Guo
Jiu Suan zou Dao Lu De Jin Tou
Ni Hai Shi Jian Chi Pei Wo
Pei Zhe Wo
Qu Zhao Yi Ge Kai Shi
Jiu Zhe Yang Ye Zhao Dao Le Zui Hou
Ohh... Bu Fang Shou
He Ni Dao Zui Hou
Bu Guan Bie Ren Zen Me Kan Wo
Wo Zhi Xiang Xin Ai Mei Cuo
Bu Yao Dui Wo Huai Yi Tai Duo
Huo Qu Cai Ce Wo Men De Yi Hou
Bu Pa Zai Duo Leng Yan Kan Wo
Wo Zhi Xiang Xin Ai Mei Cuo
Bu Wen Jie Guo Shi Shen Me
Yong Yuan Bu Suan Shen Me
Yong Yuan Bu Suan Shen Me
Zhi Yao Shi Ceng Jing
Ai Guo
26.5.03
*Give my All*
เย้ ในที่สุดก็แกะเพลง Shenme Dou She De เส็ดจนได้ ฮือออออ (ที่จิงตั้งใจจะแกะเพลงอื่น แต่เพลงนี้ง่ายก่า) เป็นครั้งแรกเลยล่ะที่นั่งแกะเนื้อร้องเพลงจีน ยากเหมือนกัน นั่งเปิดดิคจนเวียนหัวไปหมด >[]< ก็มันอ่านไม่ออกอ๊ะ~!!! เพราะงั้นก็เลยฟังเพลงนี้จนขึ้นใจ เฮ้อออออออ ส่วนความหมาย o_O แหะ แหะ ยังไม่ค่อยเก็ตนัก แต่ก็พอได้แล้วล่ะค่ะ เป็นบางช่วงอ่ะ ที่ยากจนไม่เข้าใจเลยว่าเค้าหมายถึงอะไร แต่เท่าที่เปิดๆ ดิคดู ความหมายก็กึ่งท้อเหมือนกัน แบบว่ารักเค้ามากเสียจนยอมได้ทุกอย่าง แต่เหมือนอีกฝ่ายจะไม่รักตอบ มันก็เลยเศร้าไง.... วันนี้ก็เศร้าๆ อ่ะนะ
ประโยคเด็ดของวันนี้... Oh, It's very very tragic story.... จากเรื่องรันม่า1/2 อ่ะ หึ หึ ต้องพูดด้วยสำเนียงจีนๆ นิดๆ นะ ขำมากเลย คุณไกด์จีนเนี่ย ฮามากกก ^_^ คงแปลได้ประมาณว่า โอ มันเป็นเรื่องเศร้าจริงๆ เลยน่อ :P
Shenme Dou She De [Give It All]
-Penny Dai-
Dao Zhe Li
Zhi Neng Song Ni Dao Zhe Li
Shi Wo Mei Yong Qi Pei Ni You Xia Qu
Mei You Yong Qi
Dui Bu Qi
Wo Hai Pa Kan Jian Ni De Bei Ying
Bu Ku Qi
Shuo Hao Shei Ye Bu Ku Qi
Shi Wo Bu Zheng Qi
Wo De Yan Lei Duo Me Bu Zheng Qi
Dui Bu Qi
Da Ying Wo Ni Yao Zhao Qu Zi Ji
Bu Yao Ni Shenme
Zhi Yao Ni Kuai Le
Jai Duo De Xin Ku Ye Dou Shi Zhi De
Geng Zhi De De Shi Hui Shi Yi Bei Zi
Wo Zai Ni Xin Li Zhu Guo Yi Zhen Zi
Bu Yao Ni Shenme
Zhi Yao Ni Ji De
Shei Zeng Shi Ni Zui Yi Wei De Na Ge
Na Ge Ren Shi Wo
Ye Xu Zou Yuan Le
Wei Le Kan Ni Duo Yi Ci Wei Xiao
Wo Shenme Dou She De
Wei Le Huan Ni Duo Yi Ci Wei Xiao
Wo Shenme Dou She De
เย้ ในที่สุดก็แกะเพลง Shenme Dou She De เส็ดจนได้ ฮือออออ (ที่จิงตั้งใจจะแกะเพลงอื่น แต่เพลงนี้ง่ายก่า) เป็นครั้งแรกเลยล่ะที่นั่งแกะเนื้อร้องเพลงจีน ยากเหมือนกัน นั่งเปิดดิคจนเวียนหัวไปหมด >[]< ก็มันอ่านไม่ออกอ๊ะ~!!! เพราะงั้นก็เลยฟังเพลงนี้จนขึ้นใจ เฮ้อออออออ ส่วนความหมาย o_O แหะ แหะ ยังไม่ค่อยเก็ตนัก แต่ก็พอได้แล้วล่ะค่ะ เป็นบางช่วงอ่ะ ที่ยากจนไม่เข้าใจเลยว่าเค้าหมายถึงอะไร แต่เท่าที่เปิดๆ ดิคดู ความหมายก็กึ่งท้อเหมือนกัน แบบว่ารักเค้ามากเสียจนยอมได้ทุกอย่าง แต่เหมือนอีกฝ่ายจะไม่รักตอบ มันก็เลยเศร้าไง.... วันนี้ก็เศร้าๆ อ่ะนะ
ประโยคเด็ดของวันนี้... Oh, It's very very tragic story.... จากเรื่องรันม่า1/2 อ่ะ หึ หึ ต้องพูดด้วยสำเนียงจีนๆ นิดๆ นะ ขำมากเลย คุณไกด์จีนเนี่ย ฮามากกก ^_^ คงแปลได้ประมาณว่า โอ มันเป็นเรื่องเศร้าจริงๆ เลยน่อ :P
Shenme Dou She De [Give It All]
-Penny Dai-
Dao Zhe Li
Zhi Neng Song Ni Dao Zhe Li
Shi Wo Mei Yong Qi Pei Ni You Xia Qu
Mei You Yong Qi
Dui Bu Qi
Wo Hai Pa Kan Jian Ni De Bei Ying
Bu Ku Qi
Shuo Hao Shei Ye Bu Ku Qi
Shi Wo Bu Zheng Qi
Wo De Yan Lei Duo Me Bu Zheng Qi
Dui Bu Qi
Da Ying Wo Ni Yao Zhao Qu Zi Ji
Bu Yao Ni Shenme
Zhi Yao Ni Kuai Le
Jai Duo De Xin Ku Ye Dou Shi Zhi De
Geng Zhi De De Shi Hui Shi Yi Bei Zi
Wo Zai Ni Xin Li Zhu Guo Yi Zhen Zi
Bu Yao Ni Shenme
Zhi Yao Ni Ji De
Shei Zeng Shi Ni Zui Yi Wei De Na Ge
Na Ge Ren Shi Wo
Ye Xu Zou Yuan Le
Wei Le Kan Ni Duo Yi Ci Wei Xiao
Wo Shenme Dou She De
Wei Le Huan Ni Duo Yi Ci Wei Xiao
Wo Shenme Dou She De
20.5.03
*Swept Away*
รู้สึกยังงั้นจิงๆ นะ ตอนที่อ่านฟิคเรื่องนี้อ่ะ >[]< เป็นฟิคQxDที่ยาวที่สุดที่เคยอ่านมาเลย (14 ตอนยังไม่จบ) แถมยังมีหมดเลย สืบสวน ฆาตกรรม หักหลัง โรแมนส์ (อ้า ชอบฉากเลิฟซีนมั่กๆ เลย นี่เค้าให้เรทPG-13ได้งัยหว่า?) ด๊อตตี้น่ารักมั่กๆ เลย จนแทบไม่ใช่โดโรธีคนเก่าเลยอ่ะ (แต่เค้าอธิบายหมดเลยว่าทำไมโดโรธีถึงเป็นแบบนั้น สมเหตุสมผลจิงๆ) ควอเตอร์ก็น่ารัก เสียแต่งี่เง่าไปหน่อย อารมณ์ก็ผลุนผลัน ไม่ค่อยสุขุมเลย (ในเรื่องมีฮีโร่คนเดียวที่ยังมีสติอยู่ล่ะมั้ง) แต่เอาน่ะ ถีงยังงั้นก็ยังน่ารักล่ะนะ ^_^ ชอบคู่นี้จิงๆ เชียว (ที่จิงอยากให้ด๊อตตี้ร้ายกว่านี้อีกนิด ควอเตอร์จะได้ฉลาดมากก่านี้อ่ะนะ แต่แค่นี้ก็ดีพอแล้วล่ะ) นั่งอ่านติดๆ กัน 2 วัน (เสียวโดนป๊าเฉ่งด้วย) แบบไม่กล้าทำอะไรเลย หุ หุ ก็มันหนุกอ่ะ ไม่ได้อ่านฟิคมันๆ แบบนี้มานาน เขียนได้ดีมั่กๆ เลย อยากอ่านตอนต่อเร็วๆ จัง >[]< แต่เค้าเล่นเขียน 14 ตอน ภายใน 1 เดือนครึ่ง เรายังนับถือเลยอ่า ไวจิงๆ (แต่ฟิคของเจ้านี้ยาว 20 -30 ตอนเป็นปกติ ไม่รู้เค้าจะจบเรื่องนี้ไวรึเปล่า แต่อยากให้จบนะ เพราะไคลแม๊กซ์ก็ผ่านไปแล้ว.... น่าจะเอนดิ้งสวยๆ ซะที)
เรื่องนี้ด๊อตตี้โดนแกล้งซะหัวหมุน ส่วนควอเตอร์ก็โดนหลอกซะยังกะไอ้งั่งแน่ะ (ด้วยนิสัยขี้ใจอ่อนของเจ้าตัวอ่ะนะ) ทำให้สองคนนี้ต้องแยกทางกันตั้ง 5 ปี (หวาย...) คอวเตอร์ถูกจับแต่งกะลูกสาวของเพื่อนพ่อ (ที่ตอนหลังกลายเป็นตัวร้ายของเรื่อง) มีลุกสาวคนนึง (ที่คนอ่านเริ่มสงสัยว่า น่าจะเป็นลูกสาวของโดโรธีที่คิดว่าตายไปแล้ว) ส่วนด๊อตตี้ก็ใช้ชีวิตแบบลุ่มๆ ดอนๆ ตามสไตล์ของเค้านั่นแหล่ะ จนกระทั่งวันนึงในงานเลี้ยงบนโลก ทั้งสองพบกันอีกครั้ง แล้วก็แบบละครน้ำเน่า (ที่ทำไมเราถึงได้ชอบมากนักนะ?) ความรักชนะทุกสิ่ง แต่ก็แค่ชั่วครู่อ่ะนะ จนกระทั่งแผนร้ายที่ถูกวางแผนไว้เริ่มต้นอีกครั้ง เฮ้อ งานนี้สงสารโดโรธีมากกกกกกกที่สุดเลย โดนหลอก หักหลัง แถมยังเกือบต้องตายอีกตังหาก... ตอนล่าสุด ทุกอย่างก็เคลียร์แล้ว ควอเตอร์เลิกสงสัยเค้าแล้ว.. แต่เราก็หงุดหงิดอยากให้คนเขียนแกล้งควอเตอร์อีกซักหน่อยแฮะ... หึ (เพราะรักตังหากถึงได้แกล้งไง :P) เพราะที่ผ่านมาทำตัวงี่เง่าเอาการ ^_^ ...แต่เราเพิ่งเห็นควอเตอร์ทำตัวบ้าๆ ก็เรื่องนี้แหละ ทั้งเล่นยา ทั้งเดทสาวๆ (ฮา) พลิกมาดนิ่มของเค้าซะหมดเลยอ่ะ ชอบจังแฮะ :P แต่ไม่อยากเห็นด๊อตตี้ที่อ่อนแอเลย ถึงจะอยากให้เค้าอ่อนโยนแค่ไหนก็เหอะ... ว้าย สองจิตสองใจจัง
เขียนวันนี้ เพราะเขิลลลลล อ่านเรื่องนี้แล้วใจเต้น (ฮา) อยากอ่านตอนต่อไวๆ จังเลย..... (เจ้าตัวเพิ่งupdateไปเมื่อวันที่ 16 เองนะ..) ใจร้อนๆๆๆๆๆๆ อ้า จะคลั่งตาย วันก่อนดูตอนจบของอุ้ยเสี่ยวป้อ ก็บ่อน้ำตาแตกจนท่วมจอเลยมั้ง ทำเอาเรากลั้นไม่อยู่ ร้องเอาๆ ตามเค้า สัญญารักระหว่างเสี่ยวป้อ กะ คังซี ก็น่าคลั่งใจตายจิงๆ (ฮา) โฮได้น่าดูชม ฮิ ฮิ ต่อไปจะไม่ได้ฟังกลอนงี่เง่าๆ ของเสี่ยวป้อทางทีวีแล้ว คิดแล้วเหงาจัง
All good things come to an end, and I've been swept away....^_^ lol
รู้สึกยังงั้นจิงๆ นะ ตอนที่อ่านฟิคเรื่องนี้อ่ะ >[]< เป็นฟิคQxDที่ยาวที่สุดที่เคยอ่านมาเลย (14 ตอนยังไม่จบ) แถมยังมีหมดเลย สืบสวน ฆาตกรรม หักหลัง โรแมนส์ (อ้า ชอบฉากเลิฟซีนมั่กๆ เลย นี่เค้าให้เรทPG-13ได้งัยหว่า?) ด๊อตตี้น่ารักมั่กๆ เลย จนแทบไม่ใช่โดโรธีคนเก่าเลยอ่ะ (แต่เค้าอธิบายหมดเลยว่าทำไมโดโรธีถึงเป็นแบบนั้น สมเหตุสมผลจิงๆ) ควอเตอร์ก็น่ารัก เสียแต่งี่เง่าไปหน่อย อารมณ์ก็ผลุนผลัน ไม่ค่อยสุขุมเลย (ในเรื่องมีฮีโร่คนเดียวที่ยังมีสติอยู่ล่ะมั้ง) แต่เอาน่ะ ถีงยังงั้นก็ยังน่ารักล่ะนะ ^_^ ชอบคู่นี้จิงๆ เชียว (ที่จิงอยากให้ด๊อตตี้ร้ายกว่านี้อีกนิด ควอเตอร์จะได้ฉลาดมากก่านี้อ่ะนะ แต่แค่นี้ก็ดีพอแล้วล่ะ) นั่งอ่านติดๆ กัน 2 วัน (เสียวโดนป๊าเฉ่งด้วย) แบบไม่กล้าทำอะไรเลย หุ หุ ก็มันหนุกอ่ะ ไม่ได้อ่านฟิคมันๆ แบบนี้มานาน เขียนได้ดีมั่กๆ เลย อยากอ่านตอนต่อเร็วๆ จัง >[]< แต่เค้าเล่นเขียน 14 ตอน ภายใน 1 เดือนครึ่ง เรายังนับถือเลยอ่า ไวจิงๆ (แต่ฟิคของเจ้านี้ยาว 20 -30 ตอนเป็นปกติ ไม่รู้เค้าจะจบเรื่องนี้ไวรึเปล่า แต่อยากให้จบนะ เพราะไคลแม๊กซ์ก็ผ่านไปแล้ว.... น่าจะเอนดิ้งสวยๆ ซะที)
เรื่องนี้ด๊อตตี้โดนแกล้งซะหัวหมุน ส่วนควอเตอร์ก็โดนหลอกซะยังกะไอ้งั่งแน่ะ (ด้วยนิสัยขี้ใจอ่อนของเจ้าตัวอ่ะนะ) ทำให้สองคนนี้ต้องแยกทางกันตั้ง 5 ปี (หวาย...) คอวเตอร์ถูกจับแต่งกะลูกสาวของเพื่อนพ่อ (ที่ตอนหลังกลายเป็นตัวร้ายของเรื่อง) มีลุกสาวคนนึง (ที่คนอ่านเริ่มสงสัยว่า น่าจะเป็นลูกสาวของโดโรธีที่คิดว่าตายไปแล้ว) ส่วนด๊อตตี้ก็ใช้ชีวิตแบบลุ่มๆ ดอนๆ ตามสไตล์ของเค้านั่นแหล่ะ จนกระทั่งวันนึงในงานเลี้ยงบนโลก ทั้งสองพบกันอีกครั้ง แล้วก็แบบละครน้ำเน่า (ที่ทำไมเราถึงได้ชอบมากนักนะ?) ความรักชนะทุกสิ่ง แต่ก็แค่ชั่วครู่อ่ะนะ จนกระทั่งแผนร้ายที่ถูกวางแผนไว้เริ่มต้นอีกครั้ง เฮ้อ งานนี้สงสารโดโรธีมากกกกกกกที่สุดเลย โดนหลอก หักหลัง แถมยังเกือบต้องตายอีกตังหาก... ตอนล่าสุด ทุกอย่างก็เคลียร์แล้ว ควอเตอร์เลิกสงสัยเค้าแล้ว.. แต่เราก็หงุดหงิดอยากให้คนเขียนแกล้งควอเตอร์อีกซักหน่อยแฮะ... หึ (เพราะรักตังหากถึงได้แกล้งไง :P) เพราะที่ผ่านมาทำตัวงี่เง่าเอาการ ^_^ ...แต่เราเพิ่งเห็นควอเตอร์ทำตัวบ้าๆ ก็เรื่องนี้แหละ ทั้งเล่นยา ทั้งเดทสาวๆ (ฮา) พลิกมาดนิ่มของเค้าซะหมดเลยอ่ะ ชอบจังแฮะ :P แต่ไม่อยากเห็นด๊อตตี้ที่อ่อนแอเลย ถึงจะอยากให้เค้าอ่อนโยนแค่ไหนก็เหอะ... ว้าย สองจิตสองใจจัง
เขียนวันนี้ เพราะเขิลลลลล อ่านเรื่องนี้แล้วใจเต้น (ฮา) อยากอ่านตอนต่อไวๆ จังเลย..... (เจ้าตัวเพิ่งupdateไปเมื่อวันที่ 16 เองนะ..) ใจร้อนๆๆๆๆๆๆ อ้า จะคลั่งตาย วันก่อนดูตอนจบของอุ้ยเสี่ยวป้อ ก็บ่อน้ำตาแตกจนท่วมจอเลยมั้ง ทำเอาเรากลั้นไม่อยู่ ร้องเอาๆ ตามเค้า สัญญารักระหว่างเสี่ยวป้อ กะ คังซี ก็น่าคลั่งใจตายจิงๆ (ฮา) โฮได้น่าดูชม ฮิ ฮิ ต่อไปจะไม่ได้ฟังกลอนงี่เง่าๆ ของเสี่ยวป้อทางทีวีแล้ว คิดแล้วเหงาจัง
All good things come to an end, and I've been swept away....^_^ lol
16.5.03
*Bring Me To Life*
อ้า เราฆ่าเจ้าแมวนั่นไปแล้วอ่า TT_TT~ ฮืออออออ ก็โดนปลุกมาจัดร้านแต่เช้า ไอ้เราก็สะลึมสะลือสุดๆ งัวเงียจนเดินยังกะคนเมา (ขนาดนั้นเชียว?) พอมาถึงชั้นลอย ด้วยความที่มันมืดๆ ก็เลยย่ำเท้าไปตามปกติ กว่าจะรู้ตัวอีกที ก็ได้ยินเสียงแมวกรี้ดลั่น (กรี้ดจิงๆ นา) ถึงรู้ว่า อ๊า มีแมวอยู่ใต้ตีน (พึ่งเปลี่ยนรองเท้าใหม่อ่ะ มันหนาจนไม่รู้สึกว่าเหยียบอะไรเลย) พอยกขึ้นมา ก็ได้ยินเสียงแม่แมว (ที่พึ่งกรี้ดไปนั่นแหละ) ขู่ฟ่อๆ แล้วก็เห็นลูกแมวนอนคอพับ (หัวมันโตจนเราไม่แน่ใจว่าใช่ป่าว) ตอนหลังขึ้นมาดูอีกที แม่มันก็ทิ้งศพมันเอาไว้แถวนั้นแหละ เป็นความสยองขวัญของวันนี้เชียวล่ะ >_< ฮือออออออ นู๋ขอโทษ....
น่าแปลกเหมือนกันนะ ที่ตอนแรกที่เรารู้ว่าตัวเองฆ่าแมวตัวนั้นเองกับตีน O_o' สิ่งแรกที่เราทำคือ ขำอ่ะ มันเหมือนเรื่องพิศดารมากก่าความจริงยังไงไม่รู้ดิ เป็นแบบนี้ทุกทีเลย ไม่ว่าใครตาย ทั้งอากงอาม่า ตอนแรกเราจะไม่รู้สึกเศร้าเลย ยังยิ้มแย้มยังกะเป็นเรื่องปกติธรรมดามากก่า ซึ่งก็เป็นความรู้สึกลึกๆ ของเรานะ ความตายน่ะไม่ทุกข์เท่าความเป็นหรอกนะ บางทีถ้าตัวเองเป็นไรไป เราอาจจะขำกับตัวเองก็ได้นะ.... บ้ามะ? ไว้สักหลายๆ วันเราคงได้นอนร้องไห้กับเรื่องที่เกิดแน่นอนเลย TT__TT ฮือออออออออออออออ
วันนี้รู้สึกแย่...แบบพิลึกๆ ฟังเพลงBring Me To Life จนจะร้องได้แล้ว อีกเด๋วคงเบื่อไปเองแหละ...
อ้า เราฆ่าเจ้าแมวนั่นไปแล้วอ่า TT_TT~ ฮืออออออ ก็โดนปลุกมาจัดร้านแต่เช้า ไอ้เราก็สะลึมสะลือสุดๆ งัวเงียจนเดินยังกะคนเมา (ขนาดนั้นเชียว?) พอมาถึงชั้นลอย ด้วยความที่มันมืดๆ ก็เลยย่ำเท้าไปตามปกติ กว่าจะรู้ตัวอีกที ก็ได้ยินเสียงแมวกรี้ดลั่น (กรี้ดจิงๆ นา) ถึงรู้ว่า อ๊า มีแมวอยู่ใต้ตีน (พึ่งเปลี่ยนรองเท้าใหม่อ่ะ มันหนาจนไม่รู้สึกว่าเหยียบอะไรเลย) พอยกขึ้นมา ก็ได้ยินเสียงแม่แมว (ที่พึ่งกรี้ดไปนั่นแหละ) ขู่ฟ่อๆ แล้วก็เห็นลูกแมวนอนคอพับ (หัวมันโตจนเราไม่แน่ใจว่าใช่ป่าว) ตอนหลังขึ้นมาดูอีกที แม่มันก็ทิ้งศพมันเอาไว้แถวนั้นแหละ เป็นความสยองขวัญของวันนี้เชียวล่ะ >_< ฮือออออออ นู๋ขอโทษ....
น่าแปลกเหมือนกันนะ ที่ตอนแรกที่เรารู้ว่าตัวเองฆ่าแมวตัวนั้นเองกับตีน O_o' สิ่งแรกที่เราทำคือ ขำอ่ะ มันเหมือนเรื่องพิศดารมากก่าความจริงยังไงไม่รู้ดิ เป็นแบบนี้ทุกทีเลย ไม่ว่าใครตาย ทั้งอากงอาม่า ตอนแรกเราจะไม่รู้สึกเศร้าเลย ยังยิ้มแย้มยังกะเป็นเรื่องปกติธรรมดามากก่า ซึ่งก็เป็นความรู้สึกลึกๆ ของเรานะ ความตายน่ะไม่ทุกข์เท่าความเป็นหรอกนะ บางทีถ้าตัวเองเป็นไรไป เราอาจจะขำกับตัวเองก็ได้นะ.... บ้ามะ? ไว้สักหลายๆ วันเราคงได้นอนร้องไห้กับเรื่องที่เกิดแน่นอนเลย TT__TT ฮือออออออออออออออ
วันนี้รู้สึกแย่...แบบพิลึกๆ ฟังเพลงBring Me To Life จนจะร้องได้แล้ว อีกเด๋วคงเบื่อไปเองแหละ...
15.5.03
*Kitty Kat*
มี้ มี้ เสียงแมวน้อยที่ได้ยินเมื่อไม่กี่วันก่อน ในที่สุดก็เผยตัวออกมาให้เห็นจนได้ แถมมีตั้ง 2 ตัวแน่ะ~! เหอ เหอ ไอ้เราที่วันนี้โดนใช้งานจนกรอบไปหมดทั้งตัว... (เกลียดวันหยุดนักเชียว เพราะจะต้องวุ่นขึ้นอีกเป็น 2 เท่านั่นแหละ) แค่ได้เห็นลูกแมว 2 ตัวเดินต๊อกๆๆ บนชั้นลอย ก็ทำเอายิ้มแก้มปริแล้วล่ะ ^__^ แหะ แหะ ทั้งๆ ที่แมวนั่นหน้าตาก็น่าเกลียด หูก็บานๆ ยังกะลูกค้างคาว แถมลายเสือสีเหลืองจางๆ (น่าจะส้มก่านี้อ่ะ แต่แม่มันก็สีเหลืองนิ) ไม่ใช่สเป็คเราเร้ย แต่เพราะเป็นแมวน่ะแหล่ะ ที่ทำให้แฮปปี้ได้ขนาดนี้ หุ หุ ไม่รู้คำขอของเรามันสัมฤทธิ์ผลรึไงกันนะ ตอนที่ได้เจ้าโดราโดรามาเลี้ยง ถึงมันจะหน้าตาพอใช้ ขนสีดำขลับกับแต้มขาวพองาม (ที่ตอนนี้เละเทะหมดแล้ว...) แต่เราก็ยังภาวนาขอแมวลายเสือมาเลี้ยงอยู่ดีแหละ ทีนี้เจ้าแมวบ๊องโดราก็ดันหาเมียลายทางแต้มแปลกๆ มาเป็นแฟนซะอีก (ตอนนั้น) พอเราไม่อยู่แค่เดือนเดียว มันก็ดันมีเมียใหม่เป็นลายเสือซะนี่ (แต่หน้าตาอัปลักษณ์ง่ะ) เฮ้อ.... ^_^" น่าดีใจไหมนี่?
โอ้ยยย อยากเข้าไปอุ้มมันจังเยยง่ะ แต่แม่มัน (ที่ตอนแรกนึกว่าลูกตายหมดแล้ว) ก็ยังแสดงความเป็นแม่อยู่ดีนั่นแหละ หึ หึ (รอยยิ้มชั่วร้าย) เด๋วก้อลักลูกมาซะเรยนี่ ให้มันรู้ว่านี่บ้านใคร กินข้าวใครอยู่ เหอ เหอ
...นั่นเป็นความคิดลึกๆ ของเราหรอกนะ ไม่ทำจิงหรอก (ก็ไม่แน่ ขึ้นอยู่กะสถานการ์ณ) แค่อยากเล่นกะลูกแมวเท่านั้นแหละ สมกับที่เค้าว่า ศัตรูตัวฉกาจของแมว ก็คือ คนรักแมว นั่นแล....
มี้ มี้ เสียงแมวน้อยที่ได้ยินเมื่อไม่กี่วันก่อน ในที่สุดก็เผยตัวออกมาให้เห็นจนได้ แถมมีตั้ง 2 ตัวแน่ะ~! เหอ เหอ ไอ้เราที่วันนี้โดนใช้งานจนกรอบไปหมดทั้งตัว... (เกลียดวันหยุดนักเชียว เพราะจะต้องวุ่นขึ้นอีกเป็น 2 เท่านั่นแหละ) แค่ได้เห็นลูกแมว 2 ตัวเดินต๊อกๆๆ บนชั้นลอย ก็ทำเอายิ้มแก้มปริแล้วล่ะ ^__^ แหะ แหะ ทั้งๆ ที่แมวนั่นหน้าตาก็น่าเกลียด หูก็บานๆ ยังกะลูกค้างคาว แถมลายเสือสีเหลืองจางๆ (น่าจะส้มก่านี้อ่ะ แต่แม่มันก็สีเหลืองนิ) ไม่ใช่สเป็คเราเร้ย แต่เพราะเป็นแมวน่ะแหล่ะ ที่ทำให้แฮปปี้ได้ขนาดนี้ หุ หุ ไม่รู้คำขอของเรามันสัมฤทธิ์ผลรึไงกันนะ ตอนที่ได้เจ้าโดราโดรามาเลี้ยง ถึงมันจะหน้าตาพอใช้ ขนสีดำขลับกับแต้มขาวพองาม (ที่ตอนนี้เละเทะหมดแล้ว...) แต่เราก็ยังภาวนาขอแมวลายเสือมาเลี้ยงอยู่ดีแหละ ทีนี้เจ้าแมวบ๊องโดราก็ดันหาเมียลายทางแต้มแปลกๆ มาเป็นแฟนซะอีก (ตอนนั้น) พอเราไม่อยู่แค่เดือนเดียว มันก็ดันมีเมียใหม่เป็นลายเสือซะนี่ (แต่หน้าตาอัปลักษณ์ง่ะ) เฮ้อ.... ^_^" น่าดีใจไหมนี่?
โอ้ยยย อยากเข้าไปอุ้มมันจังเยยง่ะ แต่แม่มัน (ที่ตอนแรกนึกว่าลูกตายหมดแล้ว) ก็ยังแสดงความเป็นแม่อยู่ดีนั่นแหละ หึ หึ (รอยยิ้มชั่วร้าย) เด๋วก้อลักลูกมาซะเรยนี่ ให้มันรู้ว่านี่บ้านใคร กินข้าวใครอยู่ เหอ เหอ
...นั่นเป็นความคิดลึกๆ ของเราหรอกนะ ไม่ทำจิงหรอก (ก็ไม่แน่ ขึ้นอยู่กะสถานการ์ณ) แค่อยากเล่นกะลูกแมวเท่านั้นแหละ สมกับที่เค้าว่า ศัตรูตัวฉกาจของแมว ก็คือ คนรักแมว นั่นแล....
13.5.03
*Hiding at Night*
ทำไมเวลาเขียนไดต้องเป็นเวลาเครียดๆ ก็มะรู้จิเนอะ... แบบว่าอารมณ์ขึ้น ทำให้อยากเขียนทุกทีเรยอ่ะ แล้วก็ไม่อยากทำอย่างอื่นด้วย เพราะกลัวอารมณ์แย่ๆ จะปรากฏในนั้น (อย่างวาดรูปหรือลงสีน่ะ) ก็เลยต้องมาระบายในนี้...
โดนสวดเรื่องเมื่อวานไม่ได้ลุกขึ้นมาเฝ้าร้านแต่เช้า...เป็นความงี่เง่าของเราโดยแท้ แต่ว่าไม่ใช่ว่าเค้าจะไม่รู้นิสัยเราหรอกนะ เหมือนเค้าจงใจทำเป็นลืมงั้นแหละว่า ไอ้เรามันนอนตื่นเช้าไม่ได้ด้วยสิ (ความดันต่ำง่ะ) งึมๆ บ่นไปงั้นเองๆ ฮึกๆ... :-(
งานที่รับจ๊อบเล็กๆ ก็ได้ตังค์มาแล้ว... ไม่ค่อยประทับใจนักหรอก ก็งานมันเล็กๆ ง่ะ แถมเครียดอีกตังหาก ก็ไม่ได้ไม่พอใจอะไรนักหรอก (ขี้บ่นไปงั้นเองแหละ) ยอมรับว่ากลัวเหมือนกันว่างานจะผ่านมั้ย เพราะลองเป็นงานแปลที่ผ่านมือเรา เรื่องความถูกต้องก็พอไหวล่ะนะ (มั่นใจตรงนี้) แต่เรื่องสำนวนนี่สิ... จืดชืดแบบมะนาวไม่มีน้ำเรยล่ะ ยอมรับๆ (ขนาดว่าพยายามแปลฟิคที่อารมณ์เยอะๆ แล้วนา) แต่เราเป็นพวกชอบสำนวนตรงไปตรงมามากก่าแต่งเติมจนเว่อร์อ่ะ ซึ่งงานนี้เงินก็ไม่ได้มากได้น้อย เพราะว่าเราต้องพิมพ์เองหมดเรย เผลอๆ ต้องกะเวลาเองด้วยง่ะ ก็เหนื่อยจิ ยิ่งทำยิ่งเพลีย ง่วงๆ เมื่อยๆ ผลออกมาพอใจ ก็โอเคแหละ (ถ้าไม่ต้องแก้เลยจะดีมาก :p)
Hiding At Night เป็นเพลงของPenny Daiค่ะ เพราะพอตัวเลย ฟังครั้งแรกจะสยองขวัญมาก (ยิ่งดูMVด้วย) เพราะเปิดด้วยการสีไวโอลินกับเปียโนอย่างบ้าคลั่ง (ฟังแล้วเครียดง่ะ) แต่พอจบก็เป็นการบรรเลงแบบเบาๆ กับเสียงแผ่วๆ ของเพนนี่ซึ่งเข้ากันมากเลย ^_^ ความหมายของเพลงน่าจะเศร้านะ เพราะเค้าร้องแบบเศร้านิดๆ แล้วในMVก็ดูเหมือนจะไม่happy endซะด้วยสิ (ขนาดเพลงGive it All ที่คิดว่าน่าจะมีความสุข ยังออกมาเศร้าเลยอ่ะ) ส่วนเพลงที่บ้าฟังอยู่ตอนนี้คือ Bring Me To Life ของEvernescence (ทำมายชื่อมันเรียกยากนักฟร้า~!)
ทำไมเวลาเขียนไดต้องเป็นเวลาเครียดๆ ก็มะรู้จิเนอะ... แบบว่าอารมณ์ขึ้น ทำให้อยากเขียนทุกทีเรยอ่ะ แล้วก็ไม่อยากทำอย่างอื่นด้วย เพราะกลัวอารมณ์แย่ๆ จะปรากฏในนั้น (อย่างวาดรูปหรือลงสีน่ะ) ก็เลยต้องมาระบายในนี้...
โดนสวดเรื่องเมื่อวานไม่ได้ลุกขึ้นมาเฝ้าร้านแต่เช้า...เป็นความงี่เง่าของเราโดยแท้ แต่ว่าไม่ใช่ว่าเค้าจะไม่รู้นิสัยเราหรอกนะ เหมือนเค้าจงใจทำเป็นลืมงั้นแหละว่า ไอ้เรามันนอนตื่นเช้าไม่ได้ด้วยสิ (ความดันต่ำง่ะ) งึมๆ บ่นไปงั้นเองๆ ฮึกๆ... :-(
งานที่รับจ๊อบเล็กๆ ก็ได้ตังค์มาแล้ว... ไม่ค่อยประทับใจนักหรอก ก็งานมันเล็กๆ ง่ะ แถมเครียดอีกตังหาก ก็ไม่ได้ไม่พอใจอะไรนักหรอก (ขี้บ่นไปงั้นเองแหละ) ยอมรับว่ากลัวเหมือนกันว่างานจะผ่านมั้ย เพราะลองเป็นงานแปลที่ผ่านมือเรา เรื่องความถูกต้องก็พอไหวล่ะนะ (มั่นใจตรงนี้) แต่เรื่องสำนวนนี่สิ... จืดชืดแบบมะนาวไม่มีน้ำเรยล่ะ ยอมรับๆ (ขนาดว่าพยายามแปลฟิคที่อารมณ์เยอะๆ แล้วนา) แต่เราเป็นพวกชอบสำนวนตรงไปตรงมามากก่าแต่งเติมจนเว่อร์อ่ะ ซึ่งงานนี้เงินก็ไม่ได้มากได้น้อย เพราะว่าเราต้องพิมพ์เองหมดเรย เผลอๆ ต้องกะเวลาเองด้วยง่ะ ก็เหนื่อยจิ ยิ่งทำยิ่งเพลีย ง่วงๆ เมื่อยๆ ผลออกมาพอใจ ก็โอเคแหละ (ถ้าไม่ต้องแก้เลยจะดีมาก :p)
Hiding At Night เป็นเพลงของPenny Daiค่ะ เพราะพอตัวเลย ฟังครั้งแรกจะสยองขวัญมาก (ยิ่งดูMVด้วย) เพราะเปิดด้วยการสีไวโอลินกับเปียโนอย่างบ้าคลั่ง (ฟังแล้วเครียดง่ะ) แต่พอจบก็เป็นการบรรเลงแบบเบาๆ กับเสียงแผ่วๆ ของเพนนี่ซึ่งเข้ากันมากเลย ^_^ ความหมายของเพลงน่าจะเศร้านะ เพราะเค้าร้องแบบเศร้านิดๆ แล้วในMVก็ดูเหมือนจะไม่happy endซะด้วยสิ (ขนาดเพลงGive it All ที่คิดว่าน่าจะมีความสุข ยังออกมาเศร้าเลยอ่ะ) ส่วนเพลงที่บ้าฟังอยู่ตอนนี้คือ Bring Me To Life ของEvernescence (ทำมายชื่อมันเรียกยากนักฟร้า~!)
8.5.03
*beep*
วันนี้รู้สึกแย่ เพราะร้อนเหลือเกิน :-( อาบเหงื่อต่างน้ำได้เลยมั้งเนี่ย (ใช้ภาษาไทยผิดรึเปล่า?) ตัวชุ่มโชกทั้งๆ ที่ไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษแท้ๆ เฮ่อ...
กลับมาก็โดนpressureให้หางานทำอีกละ ทั้งๆ ที่เราเองยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะเข้ากะfieldไหน (ขอโทษที่ใช้ไทยมั่งอิงค์มั่ง นี่แหละวิธีที่เราพูดคุยจริงๆ แต่เฉพาะกะคนที่ฟังแล้วเก็ตจริงๆ นะ ก็มีแต่พี่เรานั่นแหละ...) ไอ้ที่สนใจก็ใช่ว่าจะไม่มี แต่ทำไมรู้สึกเหมือนไม่พร้อมเอาซะเลย แค่คิดถึงประสบการ์ณการสมัครงาน ก็หนาวแล้ว... เราเนี่ยไม่เอาไหนเลยจริงๆ แต่ของพวกนี้ไม่ใช่ว่าได้มาง่ายๆ นี่นะ ใช้ฝีมือส่วนนึง การแสดงส่วนนึง แล้วก็โชคอีกส่วนนึง สิ่งนึงที่เราบอกตัวเองเอาไว้ก็คือ เราคงไม่เหมาะกะการทำงานในออฟฟิสแน่ๆ เลย เคยทำมาแล้วก็เละไม่เป็นท่า ร่างกายมันประท้วงจะป่วยซะให้ได้งั้นแหละ... ไอ้เราก็ดันเกิดในบ้านค้าขาย มันก็เลยเคยชินไปแล้ว แต่ว่านะ... สงสัยไม่มีทางรวยแน่ๆ เลยอ่ะ นิสัยเรามันบอกว่างั้นอ่ะ... แต่ก็ชอบนะ รู้สึกindependenceดีออก ไม่ต้องอยู่ภายใต้ใคร ทำอะไรตามสบายได้ ^_^ แต่ไม่ใช่ขายของแบบที่บ้านแน่ๆ ล่ะ-_-" เครียดตายเลย ยุ่งก็ยุ่ง เหนื่อยก็เหนื่อย ลูกค้าก็เรื่องมากซะ... ถึงจะเป็นอะไรที่ถึงมีคู่แข่งก็อยู่ได้สบายพอตัว ไม่ต้องกังวลมากนักก็เหอะ (ก็มันขายยากอ่ะ เลยมีคู่แข่งจำกัด) ถ้าไม่บอกคงไม่มีใครเดาออกแน่เลยว่าขายอะไร :P ไม่บอกดีก่า ปล่อยให้งง เหอ เหอ
so how was I suppose to know what I should be then? >[]< อ้า.....
วันนี้รู้สึกแย่ เพราะร้อนเหลือเกิน :-( อาบเหงื่อต่างน้ำได้เลยมั้งเนี่ย (ใช้ภาษาไทยผิดรึเปล่า?) ตัวชุ่มโชกทั้งๆ ที่ไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษแท้ๆ เฮ่อ...
กลับมาก็โดนpressureให้หางานทำอีกละ ทั้งๆ ที่เราเองยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะเข้ากะfieldไหน (ขอโทษที่ใช้ไทยมั่งอิงค์มั่ง นี่แหละวิธีที่เราพูดคุยจริงๆ แต่เฉพาะกะคนที่ฟังแล้วเก็ตจริงๆ นะ ก็มีแต่พี่เรานั่นแหละ...) ไอ้ที่สนใจก็ใช่ว่าจะไม่มี แต่ทำไมรู้สึกเหมือนไม่พร้อมเอาซะเลย แค่คิดถึงประสบการ์ณการสมัครงาน ก็หนาวแล้ว... เราเนี่ยไม่เอาไหนเลยจริงๆ แต่ของพวกนี้ไม่ใช่ว่าได้มาง่ายๆ นี่นะ ใช้ฝีมือส่วนนึง การแสดงส่วนนึง แล้วก็โชคอีกส่วนนึง สิ่งนึงที่เราบอกตัวเองเอาไว้ก็คือ เราคงไม่เหมาะกะการทำงานในออฟฟิสแน่ๆ เลย เคยทำมาแล้วก็เละไม่เป็นท่า ร่างกายมันประท้วงจะป่วยซะให้ได้งั้นแหละ... ไอ้เราก็ดันเกิดในบ้านค้าขาย มันก็เลยเคยชินไปแล้ว แต่ว่านะ... สงสัยไม่มีทางรวยแน่ๆ เลยอ่ะ นิสัยเรามันบอกว่างั้นอ่ะ... แต่ก็ชอบนะ รู้สึกindependenceดีออก ไม่ต้องอยู่ภายใต้ใคร ทำอะไรตามสบายได้ ^_^ แต่ไม่ใช่ขายของแบบที่บ้านแน่ๆ ล่ะ-_-" เครียดตายเลย ยุ่งก็ยุ่ง เหนื่อยก็เหนื่อย ลูกค้าก็เรื่องมากซะ... ถึงจะเป็นอะไรที่ถึงมีคู่แข่งก็อยู่ได้สบายพอตัว ไม่ต้องกังวลมากนักก็เหอะ (ก็มันขายยากอ่ะ เลยมีคู่แข่งจำกัด) ถ้าไม่บอกคงไม่มีใครเดาออกแน่เลยว่าขายอะไร :P ไม่บอกดีก่า ปล่อยให้งง เหอ เหอ
so how was I suppose to know what I should be then? >[]< อ้า.....
1.5.03
*back to reality*
กลับมาบ้านแล้วๆๆ เพิ่งไปได้แค่เดือนก่าๆ เอง ก็ถูกเรียกกลับซะแล้ว ที่เมืองจีนเข้าไดไม่ได้ เลยไม่ได้คุยอะไรเลย เสียดายจัง... ไว้จะค่อยๆ เล่าเรื่องที่เจอมาดีกว่า ^_^ แค่ขากลับก็มีแต่เรื่องให้เล่าซะแล้วสิ หึ หึ เวลาเดือนกว่า ว่าไปแล้วก็ไวยังกับเมื่อวานเพิ่งไป แต่ก็รู้สึกเหมือนหายไปจากบ้านร่วมปีได้เลยมั้งเนี่ย... ความรู้สึกแปลกๆ ดีจัง
กลับมาก็เผชิญกับความเป็นจริงของที่บ้าน หลังจากที่หายไปอยู่ที่อื่นจนลืมไปบ้าง ค่อนข้างแย่ล่ะมั้ง แต่มันอาจจะแย่กว่านี้ก็เป็นได้นะ เพราะงั้นเราจะพยายามแฮปปี้กับมัน ทั้งสภาพร่างกายจิตใจก็ป๊ากะม๊าที่ทรุดลงทุกวัน สถานภาพการเงินที่ย่ำแย่ลง แล้วก็ความไม่มั่นคงของความเป็นครอบครัวเรา ทำให้รู้สึกบีบคั้นจนอย่างร้องไห้เลยอ่ะ ทำให้รู้สึกอุ่นใจแค่ว่า เรายังมี "หัวใจ" กะเค้าอยู่บ้าง แต่ว่านะ "ความเห็นแก่ตัว" มันก็ยังเป็นตัวเราอยู่ดีนั่นแหละ ไม่เคยสนใจใครจริงจัง จะว่าไงดีล่ะ ที่เค้าเรียกว่า "รักไม่เป็น" ล่ะมั้ง แต่ก็ยังอยากให้ใครรักเราอยู่ดีแหละ ช่างเห็นแก่ตัวจริงๆ เลยน้า...
ออกไปอยู่กะแฟมิลี่คนอื่นเค้า ทำให้รู้สึกอึดอัดเอาการ ไม่ใช่เค้าต้อนรับไม่ดี แต่ว่ามันเป็นวงล้อมเล็กๆ ที่เรียกว่า ครอบครัว ที่ทำให้เราอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกนั่นแหละ ความรู้สึกของส่วนเกินมันช่างแรงกล้า แต่พอกลับมาบ้านเรา ต่างคนก็ต่างอยู่ ความเป็นครอบครัวช่างเจือจางเหลือเกิน แล้วยังเปราะบางอีกตังหาก เพียงเพราะความเคยชินกับการอยู่ร่วมกันมาหลายสิบปีเท่านั้นที่ทำให้เรายังเกาะกลุ่มอยู่ด้วยกัน ถ้าหากมีทางเลือกให้ไปล่ะก็ ทุกคนคงเลือกจากไปจนหมดแน่ๆ เลย อย่างแจ๊นั่นไง... แต่งงานมีลูกแล้วก็หายหน้าไปร่วมปี ส่งมาแค่ข่าวคราวเล็กๆ น้อยๆ กะมาเยี่ยมปีละหน มาแต่ละทีก็ยิ่งกลายเป็นคนแปลกหน้าไปทุกที เดี๋ยวนี้เราลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเค้าเป็นพี่สาวคนนึงของเรา แต่ว่านะในใจเค้าก็ไม่ได้อยากได้น้องคนนี้เท่าไหร่หรอก ไอ้การที่ป๊ามีเมียมาแล้วสองคนเนี่ยทำให้เราสับสนมาตลอดเลยแฮะ ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี ว่า เรามีพี่สาวต่างแม่อยู่อีกสามคนนะ ที่สายสัมพันธ์อะไรก็ไม่มี รู้จักแค่หน้าค่าตากะชื่อเท่านั้นแหละ ส่วนพี่ชายอีกสองคนที่ชะตากรรมเดียวกับเรา (เจออะไรมาด้วยกัน) ต่างก็มีโลกส่วนตัวของตัวเองเหมือนกับเรา สิ่งที่เรามีเหมือนกันนอกจากความชอบบางอย่างแล้ว ก็คือ ความเหงา นั่นแหละ...
ไม่รู้ทำไมถึงต้องร้องไห้เวลาคิดถึงเรื่องพวกนี้ทุกที แต่ถ้าไม่คิดมันก็กลายเป็นปฏิเสธความจริงไปก็เท่านั้นแหละ... แต่เกลียดตัวเองเวลาร้องไห้จัง ตาแดงๆ จมูกแดงๆ น่าเกลียดเป็นบ้า (ก็ไม่ได้น่ารักอะไรอยู่แล้วนิ)
ไม่ได้แตะคอมพ์ตัวเองมานาน โอ้ยยยยยยยยยยยยยยย สุดแสนดีใจ อย่างน้อยมีเรื่องดีๆ สักเรื่องก็ดีแล้วล่ะ
กลับมาบ้านแล้วๆๆ เพิ่งไปได้แค่เดือนก่าๆ เอง ก็ถูกเรียกกลับซะแล้ว ที่เมืองจีนเข้าไดไม่ได้ เลยไม่ได้คุยอะไรเลย เสียดายจัง... ไว้จะค่อยๆ เล่าเรื่องที่เจอมาดีกว่า ^_^ แค่ขากลับก็มีแต่เรื่องให้เล่าซะแล้วสิ หึ หึ เวลาเดือนกว่า ว่าไปแล้วก็ไวยังกับเมื่อวานเพิ่งไป แต่ก็รู้สึกเหมือนหายไปจากบ้านร่วมปีได้เลยมั้งเนี่ย... ความรู้สึกแปลกๆ ดีจัง
กลับมาก็เผชิญกับความเป็นจริงของที่บ้าน หลังจากที่หายไปอยู่ที่อื่นจนลืมไปบ้าง ค่อนข้างแย่ล่ะมั้ง แต่มันอาจจะแย่กว่านี้ก็เป็นได้นะ เพราะงั้นเราจะพยายามแฮปปี้กับมัน ทั้งสภาพร่างกายจิตใจก็ป๊ากะม๊าที่ทรุดลงทุกวัน สถานภาพการเงินที่ย่ำแย่ลง แล้วก็ความไม่มั่นคงของความเป็นครอบครัวเรา ทำให้รู้สึกบีบคั้นจนอย่างร้องไห้เลยอ่ะ ทำให้รู้สึกอุ่นใจแค่ว่า เรายังมี "หัวใจ" กะเค้าอยู่บ้าง แต่ว่านะ "ความเห็นแก่ตัว" มันก็ยังเป็นตัวเราอยู่ดีนั่นแหละ ไม่เคยสนใจใครจริงจัง จะว่าไงดีล่ะ ที่เค้าเรียกว่า "รักไม่เป็น" ล่ะมั้ง แต่ก็ยังอยากให้ใครรักเราอยู่ดีแหละ ช่างเห็นแก่ตัวจริงๆ เลยน้า...
ออกไปอยู่กะแฟมิลี่คนอื่นเค้า ทำให้รู้สึกอึดอัดเอาการ ไม่ใช่เค้าต้อนรับไม่ดี แต่ว่ามันเป็นวงล้อมเล็กๆ ที่เรียกว่า ครอบครัว ที่ทำให้เราอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกนั่นแหละ ความรู้สึกของส่วนเกินมันช่างแรงกล้า แต่พอกลับมาบ้านเรา ต่างคนก็ต่างอยู่ ความเป็นครอบครัวช่างเจือจางเหลือเกิน แล้วยังเปราะบางอีกตังหาก เพียงเพราะความเคยชินกับการอยู่ร่วมกันมาหลายสิบปีเท่านั้นที่ทำให้เรายังเกาะกลุ่มอยู่ด้วยกัน ถ้าหากมีทางเลือกให้ไปล่ะก็ ทุกคนคงเลือกจากไปจนหมดแน่ๆ เลย อย่างแจ๊นั่นไง... แต่งงานมีลูกแล้วก็หายหน้าไปร่วมปี ส่งมาแค่ข่าวคราวเล็กๆ น้อยๆ กะมาเยี่ยมปีละหน มาแต่ละทีก็ยิ่งกลายเป็นคนแปลกหน้าไปทุกที เดี๋ยวนี้เราลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเค้าเป็นพี่สาวคนนึงของเรา แต่ว่านะในใจเค้าก็ไม่ได้อยากได้น้องคนนี้เท่าไหร่หรอก ไอ้การที่ป๊ามีเมียมาแล้วสองคนเนี่ยทำให้เราสับสนมาตลอดเลยแฮะ ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี ว่า เรามีพี่สาวต่างแม่อยู่อีกสามคนนะ ที่สายสัมพันธ์อะไรก็ไม่มี รู้จักแค่หน้าค่าตากะชื่อเท่านั้นแหละ ส่วนพี่ชายอีกสองคนที่ชะตากรรมเดียวกับเรา (เจออะไรมาด้วยกัน) ต่างก็มีโลกส่วนตัวของตัวเองเหมือนกับเรา สิ่งที่เรามีเหมือนกันนอกจากความชอบบางอย่างแล้ว ก็คือ ความเหงา นั่นแหละ...
ไม่รู้ทำไมถึงต้องร้องไห้เวลาคิดถึงเรื่องพวกนี้ทุกที แต่ถ้าไม่คิดมันก็กลายเป็นปฏิเสธความจริงไปก็เท่านั้นแหละ... แต่เกลียดตัวเองเวลาร้องไห้จัง ตาแดงๆ จมูกแดงๆ น่าเกลียดเป็นบ้า (ก็ไม่ได้น่ารักอะไรอยู่แล้วนิ)
ไม่ได้แตะคอมพ์ตัวเองมานาน โอ้ยยยยยยยยยยยยยยย สุดแสนดีใจ อย่างน้อยมีเรื่องดีๆ สักเรื่องก็ดีแล้วล่ะ
18.3.03
*One Fine Day*
กรี้ดดดด เหลืออีก 3 วันแล้น~!!!! >[]< มีแต่เรื่องต้องทำเต็มไปโหมะ ย้ากก พยายามเข้า~! T-T
เรื่องฮิต เรายกให้คิลน้อยไปแล้ว (ไหนๆ ก็อยู่กลุ่มเดียวกันนิ) เค้าขออะไรโชตะๆ อีกตามเคย อุ อุ เราก็ว่าจะต้องรีบทำให้เส็ดก่อนไปอ่ะนะ ไม่รู้ว่าจะออกมาโอเคอ๊ะป่าว (แต่ภาพที่ค่อนข้างเร่งนี่ออกมามักจะชอบซะมากก่าภาพที่ตั้งใจอ่ะ) แล้วยังต้องแปล missing by a mile ฟิคGWให้จบบทที่ 21 อีกตังหาก กรี้ดดดด (ตอนนี้เหลือแค่ 20-21 แหละ) อึกกกกกก คิดแล้วจะกระอักใจตาย บ้าจังเยย อู้มาตลอดจนถึงตอนนี้แหละ ฮือออออออ.... ต้องออกมาห่วยแน่ๆ เรยง่ะ..
อ้อ งานโอเล่ (ทำไมมันถูกเรียกว่างั้นหว่า? มะเข้าใจ) หรือ C&A ก็จบไปแล้ว เราได้ไปแค่วันเสาร์ เพราะพี่บ้าไปไม่ไหว เลยไปนั่งขายโดจินแทน ต้องสวมวิญญาณนักขายแทบแย่แน่ะ...แล้วก็ไปเดินๆ ดูคอสเพลย์ (มีแต่ชี่ ที่ไหนๆ ก็มีแต่ชี่ กะกะเทยแต่งโป๊ วุ้ย...) กะโดจินกลุ่มอื่น (เค้าทำกันได้ดีจังแฮะ...) เอามาปรับปรุงของกลุ่มเราให้เจ๋งขึ้นก่านี้อีก แต่ตัวเราจะไม่ได้อยู่ทำแล้วเนี่ย... คิดแล้วเสียดายยยยง่า...แต่งานนี้ก็สนุกโอเคนะ ^_^ เจอโนจังในชุดชี่ดำ (อีกล่ะ) ผึ้งเปงไป่อี้ถังที่โดนเรียกว่า โซฮี ทั้งวัน หุ หุ ดันใส่ชุดสีชมพูนิ แหม อยากแต่งเปงมูนักจังแฮะ... [ขบวนผีสาวเรอะ?]
วันนี้นั่งดู เทพบุตรถังแตก (ทำไมเราถึงชอบเรียกมันว่า เทพบุตรตกยาก ฟะ?) ก้ากกกสึงิอุระเปงบ้าเรย ฮา น่ารักดีอ่ะ (จำชื่อจีนมะได้) เวลาจู๋จี๋ (?) กะไท่หลาง (ทาโร่) โว้ยยยย น่าร้ากกกอ่า ตลกดี ชอบมาก คิก มิมุระแพ้ขาดเรยงานนี้ เย้ ไท่เหม่ย (ไท่หลางในชุดเมด) น่าร้ากอ่า.... ว่าจะไม่ปิ๊งเค้าแร้วน้า... อดมะได้อ่า... ชอบตอนแต่งชุดหญิงชะมัด หึ หึ เรานี่น้า...
เด๋วว่าจะนัดเจอเพื่อนก่อนไปล่ะ เด๋วจะไม่ได้เจอกันแล้วนิ.. อืออออออ คิดถึงๆๆๆๆ ใครดีน้า.....
กรี้ดดดด เหลืออีก 3 วันแล้น~!!!! >[]< มีแต่เรื่องต้องทำเต็มไปโหมะ ย้ากก พยายามเข้า~! T-T
เรื่องฮิต เรายกให้คิลน้อยไปแล้ว (ไหนๆ ก็อยู่กลุ่มเดียวกันนิ) เค้าขออะไรโชตะๆ อีกตามเคย อุ อุ เราก็ว่าจะต้องรีบทำให้เส็ดก่อนไปอ่ะนะ ไม่รู้ว่าจะออกมาโอเคอ๊ะป่าว (แต่ภาพที่ค่อนข้างเร่งนี่ออกมามักจะชอบซะมากก่าภาพที่ตั้งใจอ่ะ) แล้วยังต้องแปล missing by a mile ฟิคGWให้จบบทที่ 21 อีกตังหาก กรี้ดดดด (ตอนนี้เหลือแค่ 20-21 แหละ) อึกกกกกก คิดแล้วจะกระอักใจตาย บ้าจังเยย อู้มาตลอดจนถึงตอนนี้แหละ ฮือออออออ.... ต้องออกมาห่วยแน่ๆ เรยง่ะ..
อ้อ งานโอเล่ (ทำไมมันถูกเรียกว่างั้นหว่า? มะเข้าใจ) หรือ C&A ก็จบไปแล้ว เราได้ไปแค่วันเสาร์ เพราะพี่บ้าไปไม่ไหว เลยไปนั่งขายโดจินแทน ต้องสวมวิญญาณนักขายแทบแย่แน่ะ...แล้วก็ไปเดินๆ ดูคอสเพลย์ (มีแต่ชี่ ที่ไหนๆ ก็มีแต่ชี่ กะกะเทยแต่งโป๊ วุ้ย...) กะโดจินกลุ่มอื่น (เค้าทำกันได้ดีจังแฮะ...) เอามาปรับปรุงของกลุ่มเราให้เจ๋งขึ้นก่านี้อีก แต่ตัวเราจะไม่ได้อยู่ทำแล้วเนี่ย... คิดแล้วเสียดายยยยง่า...แต่งานนี้ก็สนุกโอเคนะ ^_^ เจอโนจังในชุดชี่ดำ (อีกล่ะ) ผึ้งเปงไป่อี้ถังที่โดนเรียกว่า โซฮี ทั้งวัน หุ หุ ดันใส่ชุดสีชมพูนิ แหม อยากแต่งเปงมูนักจังแฮะ... [ขบวนผีสาวเรอะ?]
วันนี้นั่งดู เทพบุตรถังแตก (ทำไมเราถึงชอบเรียกมันว่า เทพบุตรตกยาก ฟะ?) ก้ากกกสึงิอุระเปงบ้าเรย ฮา น่ารักดีอ่ะ (จำชื่อจีนมะได้) เวลาจู๋จี๋ (?) กะไท่หลาง (ทาโร่) โว้ยยยย น่าร้ากกกอ่า ตลกดี ชอบมาก คิก มิมุระแพ้ขาดเรยงานนี้ เย้ ไท่เหม่ย (ไท่หลางในชุดเมด) น่าร้ากอ่า.... ว่าจะไม่ปิ๊งเค้าแร้วน้า... อดมะได้อ่า... ชอบตอนแต่งชุดหญิงชะมัด หึ หึ เรานี่น้า...
เด๋วว่าจะนัดเจอเพื่อนก่อนไปล่ะ เด๋วจะไม่ได้เจอกันแล้วนิ.. อืออออออ คิดถึงๆๆๆๆ ใครดีน้า.....
11.3.03
*Wo He Ni*
เบื่ออ่ะ ไม่มีคนขอฮิท5พันซักที (จะไปยื่นให้คนรู้จัก มันก็กะไรอยู่ อยากได้คำขอจากคนอื่นมั่งอ่ะ) กำหนดการ์ณว่าจะวาดฮิทอีกหนึ่งฮิทให้ทันก่อนถูกส่งไปเมืองจีนเรยรวนหมดเรย... ไม่ได้อยากบ่นหรอกนา แต่ถ้าไม่ต้องมานั่งคิดมากว่า จะได้อัพเวปอีกรึเปล่าก็ไม่รู้ เราก็คงไม่สนหรอกนะเนี่ย ว่าคนจะขอฮิทอ๊ะป่าว (ก็เพิ่มตัวเลขไปเรื่อยๆ จนก่าคนขอฮิทจะโผล่มานั่นแหละ) ไม่รู้เราวางเคาน์เตอร์ไว้ผิดตำแหน่งอ๊ะป่าวอ่ะ ใครๆ ก็มองข้ามล่ะมั้งเนี่ย T_T เฮ้อ....
เมื่อวานไปเรียนภาษาจีนเป็นวันสุดท้าย มีสอบ ทำไม่ค่อยได้ เรยเปิดหนังสือมันซะเรย (อ.เค้าไม่ว่าอะไรนิ) แต่ก็ยังผิดเยอะอยู่ดี อุ อุ แบบนี้สิถึงจะสมเป็นเรา >///< ไม่ผิดเป็นไม่ได้เรยนะ อ. เค้าก็บอกว่า ถ้าเธอหลับล่ะก็ คงได้คะแนนดีกว่านี้แหละ แหมมมมม ก็นะ... บางวันเราก็นอนมาน้อยเหลือออ (นอนเช้า) ไปเรียนก็สลึมสลืออ่า... แง้วววว แล้วเค้าก็ให้ร้องเพลง หว่อเหอนี่ (ฉันกับเธอ) ของเติ้งลี่จิง อีกแหล่ว (เพลงของนักร้องคนนี้นี่ยอดฮิตจิงๆ นะ คนในห้องเราเคยฟังมาแล้วหลายคน) คราวก่อนร้องเพลง หลิวซิงยี่ ของF4 แล้วไม่จ๊าบพอสำหรับเหล่านร. เก๋าๆ ในห้อง (ฮา ในห้องเรามีคนอายุรุ่นป๊าเราหลายคนอ่ะนะ) เลยไม่ค่อยพอใจกันเท่าไหร่ ^_^ ส่วนเราหรอ หึ หึ ร้องง่ายยยยยจาตายยย ตอนนี้ไม่ดูเนื้อก็คลอตามได้แล้ว อิ อิ แต่ถึงไงก็ชอบ นี่เย้าเตอะอ้าย (ความรักที่เธออยากได้) มากก่ากันเยอะ น่าร้ากกกก่าด้วย อา... จะไม่ได้ไปเจอเพื่อนๆ อีกแล้ว ไม่ได้เจอเหล่าซือด้วย คิดแล้วเหงาจังแฮะ... T_T
ต่อไปก็จะพยายามทุ่มเทภาษาจีนให้เก่งก่านี้ ^^' อืมมมมมม....
เบื่ออ่ะ ไม่มีคนขอฮิท5พันซักที (จะไปยื่นให้คนรู้จัก มันก็กะไรอยู่ อยากได้คำขอจากคนอื่นมั่งอ่ะ) กำหนดการ์ณว่าจะวาดฮิทอีกหนึ่งฮิทให้ทันก่อนถูกส่งไปเมืองจีนเรยรวนหมดเรย... ไม่ได้อยากบ่นหรอกนา แต่ถ้าไม่ต้องมานั่งคิดมากว่า จะได้อัพเวปอีกรึเปล่าก็ไม่รู้ เราก็คงไม่สนหรอกนะเนี่ย ว่าคนจะขอฮิทอ๊ะป่าว (ก็เพิ่มตัวเลขไปเรื่อยๆ จนก่าคนขอฮิทจะโผล่มานั่นแหละ) ไม่รู้เราวางเคาน์เตอร์ไว้ผิดตำแหน่งอ๊ะป่าวอ่ะ ใครๆ ก็มองข้ามล่ะมั้งเนี่ย T_T เฮ้อ....
เมื่อวานไปเรียนภาษาจีนเป็นวันสุดท้าย มีสอบ ทำไม่ค่อยได้ เรยเปิดหนังสือมันซะเรย (อ.เค้าไม่ว่าอะไรนิ) แต่ก็ยังผิดเยอะอยู่ดี อุ อุ แบบนี้สิถึงจะสมเป็นเรา >///< ไม่ผิดเป็นไม่ได้เรยนะ อ. เค้าก็บอกว่า ถ้าเธอหลับล่ะก็ คงได้คะแนนดีกว่านี้แหละ แหมมมมม ก็นะ... บางวันเราก็นอนมาน้อยเหลือออ (นอนเช้า) ไปเรียนก็สลึมสลืออ่า... แง้วววว แล้วเค้าก็ให้ร้องเพลง หว่อเหอนี่ (ฉันกับเธอ) ของเติ้งลี่จิง อีกแหล่ว (เพลงของนักร้องคนนี้นี่ยอดฮิตจิงๆ นะ คนในห้องเราเคยฟังมาแล้วหลายคน) คราวก่อนร้องเพลง หลิวซิงยี่ ของF4 แล้วไม่จ๊าบพอสำหรับเหล่านร. เก๋าๆ ในห้อง (ฮา ในห้องเรามีคนอายุรุ่นป๊าเราหลายคนอ่ะนะ) เลยไม่ค่อยพอใจกันเท่าไหร่ ^_^ ส่วนเราหรอ หึ หึ ร้องง่ายยยยยจาตายยย ตอนนี้ไม่ดูเนื้อก็คลอตามได้แล้ว อิ อิ แต่ถึงไงก็ชอบ นี่เย้าเตอะอ้าย (ความรักที่เธออยากได้) มากก่ากันเยอะ น่าร้ากกกก่าด้วย อา... จะไม่ได้ไปเจอเพื่อนๆ อีกแล้ว ไม่ได้เจอเหล่าซือด้วย คิดแล้วเหงาจังแฮะ... T_T
ต่อไปก็จะพยายามทุ่มเทภาษาจีนให้เก่งก่านี้ ^^' อืมมมมมม....
4.3.03
*RO fair & MTVasia award*
งีมๆ ไม่ได้เขียนหลายวัน... งานRO วันเสาร์ เราอดไปง่ะ... อุตส่าห์ทนอดหลับอดนอน นั่งปั้มโดจิน สุดท้ายก็ไม่ได้ไป แง้.... พี่บ้าได้ไป (แต่ไปในสภาพโทรมสุดๆ เพราะก็ไม่ได้นอนเหมือนกัน) แถมกลับมาบอกว่า ได้เจออ.ลี เมียวจิน ด้วย ฮึ... เราเรยประท้วงซะด้วยการนอนมันทั้งวันเรย (ถ้าไปสงสัยว่าจะไปล้มตึงแถวนั้น เพราะเห็นจากรูปว่าสยามแดดแรงแค่ไหน) ชดเชยที่ไม่ได้นอนติดต่อกันสองวัน... งึมๆ เลยไม่มีอะไรจะพูดถึงงานRO นอกจากบ่นๆๆๆๆ ว่า ไม่ได้ไปง่ะ
เมื่อคืนนั่งดูเทป MTV Asia music award ล่ะ แง่งงงงงงง ที่เจ้าบ้า d2Bได้นั่นแหละ แง่งงงงง หงุดหงิดเปงบ้าเล้ย หึ แต่ที่หงุดหงิดยิ่งก่าคือ ตอนที่อีนังโฆษก (เสียงน่ารำคาญเปงบ้า สำเนียงก็ผิดๆ อีก) ดันพูดออกมาได้ว่า Jay Chou เป็น R&B king ของไต้หวันอ่ะดิ หนอยยยยย หยั่ง Jay Chou น่ะรึจะสู้David Tao ของชั้นนนนได้ คนละเกรดเฟ้ยยยย ฟังเพลงของคนสองคนนี้แล้วก็รู้เรยว่า หยั่ง Jay น่ะ ยังเด็กๆ อยู่เรย เชอะ กะอีแค่โดนMTVปั้นเอาก็แค่นั้น.... ด้วยเหตุผลพวกนี้ งานMTVปีนี้ของเอเชีย ก็เรยกร่อยเสียยิ่งก่ากร่อย น่าเบื่อที่สุด... ปีที่แล้วว่าแย่แล้วนา... ปีนี้ยิ่งเห่ยก่าเก่าอีก ทั้งงานพยายามจะให้ออกร๊อค แต่ทำได้มากสุดก็แค่ป๊อปร๊อค ไม่เห็นมันจะร๊อคกันตรงไหนเรย เชอะ...(ขอโทษด้วยที่ตอนนี้เรากลายเปนสาวกChannel [V] chinese เต็มตัวไปซะแล้น)
ขอโทษด้วยที่ช่วงนี้หงุดหงิดไปหน่อย... ~^_^~ อ้อ เปลี่ยนเวปใหม่แล้วน่อ แล้วเราก็เปิดรับรีเควสภาพ 5000 ฮิทแล้วด้วย ใครเปิดBBS ก้อขอได้เรยนิ อิ อิ ถ้าไม่มีใครขอล่ะก็ เราจะบายฮิทนี้มันซะเรยนะ.. (กะชิ่งเต็มที่อยู่แล้น)
งีมๆ ไม่ได้เขียนหลายวัน... งานRO วันเสาร์ เราอดไปง่ะ... อุตส่าห์ทนอดหลับอดนอน นั่งปั้มโดจิน สุดท้ายก็ไม่ได้ไป แง้.... พี่บ้าได้ไป (แต่ไปในสภาพโทรมสุดๆ เพราะก็ไม่ได้นอนเหมือนกัน) แถมกลับมาบอกว่า ได้เจออ.ลี เมียวจิน ด้วย ฮึ... เราเรยประท้วงซะด้วยการนอนมันทั้งวันเรย (ถ้าไปสงสัยว่าจะไปล้มตึงแถวนั้น เพราะเห็นจากรูปว่าสยามแดดแรงแค่ไหน) ชดเชยที่ไม่ได้นอนติดต่อกันสองวัน... งึมๆ เลยไม่มีอะไรจะพูดถึงงานRO นอกจากบ่นๆๆๆๆ ว่า ไม่ได้ไปง่ะ
เมื่อคืนนั่งดูเทป MTV Asia music award ล่ะ แง่งงงงงงง ที่เจ้าบ้า d2Bได้นั่นแหละ แง่งงงงง หงุดหงิดเปงบ้าเล้ย หึ แต่ที่หงุดหงิดยิ่งก่าคือ ตอนที่อีนังโฆษก (เสียงน่ารำคาญเปงบ้า สำเนียงก็ผิดๆ อีก) ดันพูดออกมาได้ว่า Jay Chou เป็น R&B king ของไต้หวันอ่ะดิ หนอยยยยย หยั่ง Jay Chou น่ะรึจะสู้David Tao ของชั้นนนนได้ คนละเกรดเฟ้ยยยย ฟังเพลงของคนสองคนนี้แล้วก็รู้เรยว่า หยั่ง Jay น่ะ ยังเด็กๆ อยู่เรย เชอะ กะอีแค่โดนMTVปั้นเอาก็แค่นั้น.... ด้วยเหตุผลพวกนี้ งานMTVปีนี้ของเอเชีย ก็เรยกร่อยเสียยิ่งก่ากร่อย น่าเบื่อที่สุด... ปีที่แล้วว่าแย่แล้วนา... ปีนี้ยิ่งเห่ยก่าเก่าอีก ทั้งงานพยายามจะให้ออกร๊อค แต่ทำได้มากสุดก็แค่ป๊อปร๊อค ไม่เห็นมันจะร๊อคกันตรงไหนเรย เชอะ...(ขอโทษด้วยที่ตอนนี้เรากลายเปนสาวกChannel [V] chinese เต็มตัวไปซะแล้น)
ขอโทษด้วยที่ช่วงนี้หงุดหงิดไปหน่อย... ~^_^~ อ้อ เปลี่ยนเวปใหม่แล้วน่อ แล้วเราก็เปิดรับรีเควสภาพ 5000 ฮิทแล้วด้วย ใครเปิดBBS ก้อขอได้เรยนิ อิ อิ ถ้าไม่มีใครขอล่ะก็ เราจะบายฮิทนี้มันซะเรยนะ.. (กะชิ่งเต็มที่อยู่แล้น)
Subscribe to:
Posts (Atom)
