*eye contact*

ใส่เลนส์เป็นจนได้ (แต่ตอนเอาออกยังทุลักทุเลแฮะ...) เพราะสิ่งที่อีตาพี่ชายพูดเอาไว้แท้ๆ เชียว เมื่อคืนน่ะ เรานึกว่ามันจะต่อต้านการใส่เลนส์ เพราะมันค่อนข้างแพง แล้วบ้านเราก็ออกจาเขียม (ประหยัดค่ะ ไม่ได้แปลว่า งก นะ) แต่เค้ากลับบอกว่า ใส่ซะให้ชินเหอะ เพราะแว่นตาที่เราใส่มานานปี (ตั้งกะม.ต้น) มันไปบีบรูปหน้าเราซะหมดเลย จากไม่เคยมีโหนกแก้ม ก็หนาขึ้นมาเป็นนิ้ว (เว่อร์ไปอ๊ะป่าว แต่รู้สึกว่าใหญ่จิงๆ แฮะ) ลูกตาก็โดนบีบให้เล็กลง เพราะแสงผ่านเข้ามาน้อย (มีเลนส์ขวางตรงหน้า) แถมยังทำให้บุคลิกเปลี่ยนหมดเลย พอเรามาคิดๆ ดูแล้ว มันก็จิงแฮะ แบบว่าจริงอย่างแรงเลยแหละ

ซึ่งมันก็ทำให้เราโกรธอ่ะนะ เพราะจำได้ว่า ตอนเด็กๆ เราไม่ได้หน้าตาทุเรศขนาดนี้ซะหน่อย >_< ถึงเราจะไม่ได้ยึดติดว่าตัวเองต้องสวย น่ารักรึอะไรทำนองนั้นมากนักก็เหอะ แต่ว่านะ สิ่งที่บิดเบือดธรรมชาติของเรา มันน่าโมโหอ่ะ ทำให้เราโกรธช่างทำแว่นที่บอกให้ใส่แว่นทุกวันไปเลย เพราะว่ามีคนพูดหลังจากนั้นหลายปีมากๆ ว่า เค้าใส่แค่ตอนจำเป็น สายตาเลยไม่ขึ้นมาก ผิดกะเราที่ใส่ตลอด จนขึ้นเอาๆๆๆๆๆ โอ้ยยยย ไม่ดีเลย (ขอโทษที เป็นเด็กอีกแล้ว) แล้วไม่ใส่บ่อยๆ หน้าก็แทบไม่แตกต่างจากเดิมเลย ผิดกะเราที่เปลี่ยนไปเยอะ ฮือออออออออ บ้าที่สุดๆ

ตอนนี้เลยcontentที่จะใส่เลนส์ให้ชินให้ได้ (แต่ตอนถอดมาล้างนี่ทรมานลูกตาจังแฮะ) ใส่แล้วภาพมันชัดแจ๋ว เสียจนเวียนหัวไปเลย เพราะใส่แว่นนาน จนลืมไปแล้วว่า วิวที่คนปกติเค้าเห็นกันมันเป็นยังไง แบบว่า มันจ้าเอามากๆ สดเอามากๆ บางทีก็ปวดตาเหมือนกัน >_< เหมือนเปลี่ยนจากดูทีวี ไปดูหนังโรง แบบwide screen อะไรทำนองนั้น โฟกัสลำบากเหมือนกัน

วันนี้ไปทำบัตรประชาชนใหม่ล่ะ ^^ พึ่งรู้ว่าหมดไม่นานนี่เองอ่ะ (ตอนไปสมัครงานน่ะแหละ) ที่ทำการก็ทำใหม่ ยังกะธนาคารก็ไม่ปาน (แต่จอคอมพ์ไม่ใช่จอแบนแฮะ หึ หึ) ถ้าไม่ติดที่แดดจ้า เดินแล้วแทบละลาย ก็เป็นการไปทำบัตรที่ไม่เลวนักหรอกน้า ^_^

เมื่อวานทำหัวปากกาเทจังหล่นหายอ่ะ.. เศร้า พรุ่งนี้ต้องไปซื้อมาคืน... หวังว่าคงไม่แพงหรอกนะ

*Unwell*

วันนี้ไปสมัครงานมาสองที่ ฮึก ฮึก โดนป๊าลากไปโรงสีไฟเจียเม้ง ขากลับเลยแวะไปเขียนใบสมัครที่Tesco lotusแถวบ้านไปด้วย โดนรองเท้ากัดระบม ปวดไปหมดเลย แต่ว่ารองเท้ามีส้นเนี่ยทำให้รู้สึกมีจุดแกน ทำให้เดินแล้วelegantขึ้น (หัวเราะ) ตอนใส่รองเท้าส้นเตี้ย (มากๆ) โดนหาว่าเป็นตุ๊กตาล้มลุกเลยล่ะ แบบว่าส่ายไปส่ายมา ก็มันไม่มีแกนนิ แต่เราก็ไม่ชอบใส่อยู่ดีไอ้รองเท้ามีส้นเนี่ย >_<~ นิ้วเท้าระบมเลยอ่า...

แน่นอนว่า เป็นวันที่หนักสำหรับคนที่ไม่ค่อยชอบออกจากบ้านอย่างเรา เมื่อคืนนี้รู้สึกว่าไข้จะขึ้น นอนกระสับกระส่ายอยู่นานสองนาน ตัวก็ปวดไปหมดทั้งตัว กล้ามเนื้อล้าสุดๆ วันนี้ว่าเส็ดแล้วก็ยังไม่ค่อยสบายอยู่ดีอ่ะนะ

มาฟังเพลงแก้เครียดดีก่า ^^ Duo Zai Ye Li [Hiding at Night] ของเพนนี่ค่ะ เพลงนี้แกะก่อนAi Guoซะอีก แต่ชอบน้อยก่าAi Guoเยอะ เพียงแต่เพลงนี้มีMVที่สะดุดตามากๆ เลย (หนุ่มเปลือยท่อนบน โดนปาดคอ ก้ากกก) อดเอามาร้องไม่ได้แฮะ ทำนองโหยหวลมากค่ะ ^''^

Duo Zai Ye Li [Hiding At Night]
-Penny Dai-

Duo Zai Ye Li Tou Tou De Ku Qi
Duo Zai Ye Li Tou Tou De Nian Ni
Tian Zhi Dao Wo Ai Ni
Sou Yi Bu Rang Wo Kao Jin Ni
Wo Zui Qing Chu De Shi Wo Zi Ji
Suo Yi Da Ying Bao Chi Ju Li
Tian Zhi Dao Ni Ye Ai Wo
Suo Yi Yao Zhe Yeng Cheng Fa Ni
Rang Wo Cun Zai Ni Shi Jie
Que You Bu Neng Zai Yi Qi

Lian Feng Ye Dong De Tan Xi
Lian Yu Ye Di Xia Tou Qu
Jue De Ke Xi
Ke Xi Wo Zhi Neng

Duo Zai Ye Li Tou Tou De Ku Qi
Shen Pa You Ren Kan Jian Ku Hong De Yan Jing
Duo Zai Ye Li Tou Tou De Nian Ni
Shen Pa You Ren Kan Chuan Wo De Mi Mi
Wo Zhi Dao Bu Ke Yi Zai Zhe Yang Chen Ni Xia Qu
Sou Yi Wo Jing Gao Wo Zi Ji Ni Zhi Shi Huan Jue Er Yi

PS. อ้า Swept Awayตอนที่ 19-20 มาแล้วๆๆๆๆๆ รอมาเป็นอาทิตย์เลยแน่ะ >[]< โอ้ยยย แฮปปี้มั่กๆ เลย ควอเตอร์เริ่มมีหัวคิดแล้นนน หุ หุ เรื่องต่างๆ ก็เริ่มเข้ารูปเข้ารอยแล้วด้วย โฮ ดีใจจัง เหลือแค่ Happy Endสินะ (ไม่คิดว่าจะยาวเกิน 20 ตอนเลยแฮะ ก็แต่ก็มาถึงนี่แล้ว) ทำไมถึงได้เขียนเก่งอย่างงี้น้า โอ้ยยย อิจฉาๆๆๆๆๆ อยากอ่านตอนที่ 21 เร็วๆ เจงๆ หวังว่าFF.netคงไม่ใจร้ายปล่อยให้ระบบล่มล่ะ >x< ภาวนาๆๆๆๆ Please please please >_< (เรื่องอื่นไม่สนแร้ว)

*Black Tangerines*

วันนี้โดนลากไปซื้อคอนแทคมาใช้ ง่า ยากง่ะ ใช้งานยากเปงบ้าเรย (ทั้งขาเข้าและขาออก) ทำเอาล้าไปหมด ทั้งกายทั้งใจ เมื่อยๆๆๆๆๆๆ damn tired... แล้วก็ยังโดนลากไปซื้อของอีก เป็นเด็กผู้หญิงเนี่ยไม่ง่ายเลยเนอะ ทั้งเสียตังค์ ทั้งเสียแรง เบื่อง่ะ แต่ว่าเค้าว่าเพื่องานก็ต้องทำนี่นะ... แค่คิดก็ล้าจนไม่อยากลุกแล้ว ฮืออออออออ ขอบ่นมันที่นี่แหละ ที่บ้านบ่นไม่ได้หรอก เด๋วโดน... อีก เซ็งง่ะ เด๋วต้องฝึกหัดใส่คอนแทคอีก ย้ากกกกกก >_< (น้ำตากลบหน้าแล้ว)

รู้สึกว่า ลูกตาเป็นปีศาจร้ายที่ไม่ยอมทำตามคำสั่งของเจ้าของเลยง่ะ (บอกให้ลืมตาไงเล่า~! ป๊าดโธ่~! ทำไมไม่ยอมทำตามฟะ? แน่ะ กระพริบตาทำไมเล่า? >_< บ้า บ้า บ้า) ไม่รู้ว่าจะใส่เองเป็นเมื่อไหร่แฮะ ไอ้เจ้าคอนแทคบ้าเนี่ย >_< ฮืออออออออออ ปวดตา ต้องหยอดน้ำตาเทียมอีก หงึ หงึ ตาเราจะได้บวมก่อนได้ใส่เองเป็นอ่ะดิ แงงงงงงงง

พรุ่งนี้จะเริ่มไปสมัครงานแล้ว ฮืออออออ กัวๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ (แต่ทำหน้าตายๆ แล้วบอกว่า ไม่เลย ไม่กัวซักนิด เอ พวกปากไม่ตรงกะใจ) ใครก้อได้ช่วยช้านทีสิ T_T จะไหวเร้อ?

PS. black tangerine เป็นชื่อเพลงของเถาเจ๋อ ถ้าให้เดา มันคือดวงตาเค้านั่นแหละ (สีดำๆ) หึ ส้มสีดำ มีแต่ส้มช้ำๆ เท่านั้นแหละน้า

*รักมาก*

วันนี้มีแต่เพลงน้า ^^ เพลงนี้เพราะมากกกกเลยอ่า ชอบๆ ของเพนนี่อีกแล้น..... :P แต่ชอบจิงๆ นะ เจ๊คนเนี้ย หึ หึ

Ai Guo
-Penny Dai-

Mei Xiang Guo
Wo Hai Neng Wo Zhe Ni De Shou
Hai Neng He Ni Yi Qi Zou
Yi Qi Zou

Ni Ceng Shou Guo
Jiu Suan zou Dao Lu De Jin Tou
Ni Hai Shi Jian Chi Pei Wo
Pei Zhe Wo

Qu Zhao Yi Ge Kai Shi
Jiu Zhe Yang Ye Zhao Dao Le Zui Hou
Ohh... Bu Fang Shou
He Ni Dao Zui Hou

Bu Guan Bie Ren Zen Me Kan Wo
Wo Zhi Xiang Xin Ai Mei Cuo
Bu Yao Dui Wo Huai Yi Tai Duo
Huo Qu Cai Ce Wo Men De Yi Hou
Bu Pa Zai Duo Leng Yan Kan Wo
Wo Zhi Xiang Xin Ai Mei Cuo
Bu Wen Jie Guo Shi Shen Me
Yong Yuan Bu Suan Shen Me

Yong Yuan Bu Suan Shen Me
Zhi Yao Shi Ceng Jing
Ai Guo

*Give my All*

เย้ ในที่สุดก็แกะเพลง Shenme Dou She De เส็ดจนได้ ฮือออออ (ที่จิงตั้งใจจะแกะเพลงอื่น แต่เพลงนี้ง่ายก่า) เป็นครั้งแรกเลยล่ะที่นั่งแกะเนื้อร้องเพลงจีน ยากเหมือนกัน นั่งเปิดดิคจนเวียนหัวไปหมด >[]< ก็มันอ่านไม่ออกอ๊ะ~!!! เพราะงั้นก็เลยฟังเพลงนี้จนขึ้นใจ เฮ้อออออออ ส่วนความหมาย o_O แหะ แหะ ยังไม่ค่อยเก็ตนัก แต่ก็พอได้แล้วล่ะค่ะ เป็นบางช่วงอ่ะ ที่ยากจนไม่เข้าใจเลยว่าเค้าหมายถึงอะไร แต่เท่าที่เปิดๆ ดิคดู ความหมายก็กึ่งท้อเหมือนกัน แบบว่ารักเค้ามากเสียจนยอมได้ทุกอย่าง แต่เหมือนอีกฝ่ายจะไม่รักตอบ มันก็เลยเศร้าไง.... วันนี้ก็เศร้าๆ อ่ะนะ

ประโยคเด็ดของวันนี้... Oh, It's very very tragic story.... จากเรื่องรันม่า1/2 อ่ะ หึ หึ ต้องพูดด้วยสำเนียงจีนๆ นิดๆ นะ ขำมากเลย คุณไกด์จีนเนี่ย ฮามากกก ^_^ คงแปลได้ประมาณว่า โอ มันเป็นเรื่องเศร้าจริงๆ เลยน่อ :P

Shenme Dou She De [Give It All]
-Penny Dai-

Dao Zhe Li
Zhi Neng Song Ni Dao Zhe Li
Shi Wo Mei Yong Qi Pei Ni You Xia Qu
Mei You Yong Qi
Dui Bu Qi
Wo Hai Pa Kan Jian Ni De Bei Ying

Bu Ku Qi
Shuo Hao Shei Ye Bu Ku Qi
Shi Wo Bu Zheng Qi
Wo De Yan Lei Duo Me Bu Zheng Qi
Dui Bu Qi
Da Ying Wo Ni Yao Zhao Qu Zi Ji

Bu Yao Ni Shenme
Zhi Yao Ni Kuai Le
Jai Duo De Xin Ku Ye Dou Shi Zhi De
Geng Zhi De De Shi Hui Shi Yi Bei Zi
Wo Zai Ni Xin Li Zhu Guo Yi Zhen Zi

Bu Yao Ni Shenme
Zhi Yao Ni Ji De
Shei Zeng Shi Ni Zui Yi Wei De Na Ge
Na Ge Ren Shi Wo
Ye Xu Zou Yuan Le

Wei Le Kan Ni Duo Yi Ci Wei Xiao
Wo Shenme Dou She De
Wei Le Huan Ni Duo Yi Ci Wei Xiao
Wo Shenme Dou She De

*Swept Away*

รู้สึกยังงั้นจิงๆ นะ ตอนที่อ่านฟิคเรื่องนี้อ่ะ >[]< เป็นฟิคQxDที่ยาวที่สุดที่เคยอ่านมาเลย (14 ตอนยังไม่จบ) แถมยังมีหมดเลย สืบสวน ฆาตกรรม หักหลัง โรแมนส์ (อ้า ชอบฉากเลิฟซีนมั่กๆ เลย นี่เค้าให้เรทPG-13ได้งัยหว่า?) ด๊อตตี้น่ารักมั่กๆ เลย จนแทบไม่ใช่โดโรธีคนเก่าเลยอ่ะ (แต่เค้าอธิบายหมดเลยว่าทำไมโดโรธีถึงเป็นแบบนั้น สมเหตุสมผลจิงๆ) ควอเตอร์ก็น่ารัก เสียแต่งี่เง่าไปหน่อย อารมณ์ก็ผลุนผลัน ไม่ค่อยสุขุมเลย (ในเรื่องมีฮีโร่คนเดียวที่ยังมีสติอยู่ล่ะมั้ง) แต่เอาน่ะ ถีงยังงั้นก็ยังน่ารักล่ะนะ ^_^ ชอบคู่นี้จิงๆ เชียว (ที่จิงอยากให้ด๊อตตี้ร้ายกว่านี้อีกนิด ควอเตอร์จะได้ฉลาดมากก่านี้อ่ะนะ แต่แค่นี้ก็ดีพอแล้วล่ะ) นั่งอ่านติดๆ กัน 2 วัน (เสียวโดนป๊าเฉ่งด้วย) แบบไม่กล้าทำอะไรเลย หุ หุ ก็มันหนุกอ่ะ ไม่ได้อ่านฟิคมันๆ แบบนี้มานาน เขียนได้ดีมั่กๆ เลย อยากอ่านตอนต่อเร็วๆ จัง >[]< แต่เค้าเล่นเขียน 14 ตอน ภายใน 1 เดือนครึ่ง เรายังนับถือเลยอ่า ไวจิงๆ (แต่ฟิคของเจ้านี้ยาว 20 -30 ตอนเป็นปกติ ไม่รู้เค้าจะจบเรื่องนี้ไวรึเปล่า แต่อยากให้จบนะ เพราะไคลแม๊กซ์ก็ผ่านไปแล้ว.... น่าจะเอนดิ้งสวยๆ ซะที)

เรื่องนี้ด๊อตตี้โดนแกล้งซะหัวหมุน ส่วนควอเตอร์ก็โดนหลอกซะยังกะไอ้งั่งแน่ะ (ด้วยนิสัยขี้ใจอ่อนของเจ้าตัวอ่ะนะ) ทำให้สองคนนี้ต้องแยกทางกันตั้ง 5 ปี (หวาย...) คอวเตอร์ถูกจับแต่งกะลูกสาวของเพื่อนพ่อ (ที่ตอนหลังกลายเป็นตัวร้ายของเรื่อง) มีลุกสาวคนนึง (ที่คนอ่านเริ่มสงสัยว่า น่าจะเป็นลูกสาวของโดโรธีที่คิดว่าตายไปแล้ว) ส่วนด๊อตตี้ก็ใช้ชีวิตแบบลุ่มๆ ดอนๆ ตามสไตล์ของเค้านั่นแหล่ะ จนกระทั่งวันนึงในงานเลี้ยงบนโลก ทั้งสองพบกันอีกครั้ง แล้วก็แบบละครน้ำเน่า (ที่ทำไมเราถึงได้ชอบมากนักนะ?) ความรักชนะทุกสิ่ง แต่ก็แค่ชั่วครู่อ่ะนะ จนกระทั่งแผนร้ายที่ถูกวางแผนไว้เริ่มต้นอีกครั้ง เฮ้อ งานนี้สงสารโดโรธีมากกกกกกกที่สุดเลย โดนหลอก หักหลัง แถมยังเกือบต้องตายอีกตังหาก... ตอนล่าสุด ทุกอย่างก็เคลียร์แล้ว ควอเตอร์เลิกสงสัยเค้าแล้ว.. แต่เราก็หงุดหงิดอยากให้คนเขียนแกล้งควอเตอร์อีกซักหน่อยแฮะ... หึ (เพราะรักตังหากถึงได้แกล้งไง :P) เพราะที่ผ่านมาทำตัวงี่เง่าเอาการ ^_^ ...แต่เราเพิ่งเห็นควอเตอร์ทำตัวบ้าๆ ก็เรื่องนี้แหละ ทั้งเล่นยา ทั้งเดทสาวๆ (ฮา) พลิกมาดนิ่มของเค้าซะหมดเลยอ่ะ ชอบจังแฮะ :P แต่ไม่อยากเห็นด๊อตตี้ที่อ่อนแอเลย ถึงจะอยากให้เค้าอ่อนโยนแค่ไหนก็เหอะ... ว้าย สองจิตสองใจจัง

เขียนวันนี้ เพราะเขิลลลลล อ่านเรื่องนี้แล้วใจเต้น (ฮา) อยากอ่านตอนต่อไวๆ จังเลย..... (เจ้าตัวเพิ่งupdateไปเมื่อวันที่ 16 เองนะ..) ใจร้อนๆๆๆๆๆๆ อ้า จะคลั่งตาย วันก่อนดูตอนจบของอุ้ยเสี่ยวป้อ ก็บ่อน้ำตาแตกจนท่วมจอเลยมั้ง ทำเอาเรากลั้นไม่อยู่ ร้องเอาๆ ตามเค้า สัญญารักระหว่างเสี่ยวป้อ กะ คังซี ก็น่าคลั่งใจตายจิงๆ (ฮา) โฮได้น่าดูชม ฮิ ฮิ ต่อไปจะไม่ได้ฟังกลอนงี่เง่าๆ ของเสี่ยวป้อทางทีวีแล้ว คิดแล้วเหงาจัง

All good things come to an end, and I've been swept away....^_^ lol

*Bring Me To Life*

อ้า เราฆ่าเจ้าแมวนั่นไปแล้วอ่า TT_TT~ ฮืออออออ ก็โดนปลุกมาจัดร้านแต่เช้า ไอ้เราก็สะลึมสะลือสุดๆ งัวเงียจนเดินยังกะคนเมา (ขนาดนั้นเชียว?) พอมาถึงชั้นลอย ด้วยความที่มันมืดๆ ก็เลยย่ำเท้าไปตามปกติ กว่าจะรู้ตัวอีกที ก็ได้ยินเสียงแมวกรี้ดลั่น (กรี้ดจิงๆ นา) ถึงรู้ว่า อ๊า มีแมวอยู่ใต้ตีน (พึ่งเปลี่ยนรองเท้าใหม่อ่ะ มันหนาจนไม่รู้สึกว่าเหยียบอะไรเลย) พอยกขึ้นมา ก็ได้ยินเสียงแม่แมว (ที่พึ่งกรี้ดไปนั่นแหละ) ขู่ฟ่อๆ แล้วก็เห็นลูกแมวนอนคอพับ (หัวมันโตจนเราไม่แน่ใจว่าใช่ป่าว) ตอนหลังขึ้นมาดูอีกที แม่มันก็ทิ้งศพมันเอาไว้แถวนั้นแหละ เป็นความสยองขวัญของวันนี้เชียวล่ะ >_< ฮือออออออ นู๋ขอโทษ....

น่าแปลกเหมือนกันนะ ที่ตอนแรกที่เรารู้ว่าตัวเองฆ่าแมวตัวนั้นเองกับตีน O_o' สิ่งแรกที่เราทำคือ ขำอ่ะ มันเหมือนเรื่องพิศดารมากก่าความจริงยังไงไม่รู้ดิ เป็นแบบนี้ทุกทีเลย ไม่ว่าใครตาย ทั้งอากงอาม่า ตอนแรกเราจะไม่รู้สึกเศร้าเลย ยังยิ้มแย้มยังกะเป็นเรื่องปกติธรรมดามากก่า ซึ่งก็เป็นความรู้สึกลึกๆ ของเรานะ ความตายน่ะไม่ทุกข์เท่าความเป็นหรอกนะ บางทีถ้าตัวเองเป็นไรไป เราอาจจะขำกับตัวเองก็ได้นะ.... บ้ามะ? ไว้สักหลายๆ วันเราคงได้นอนร้องไห้กับเรื่องที่เกิดแน่นอนเลย TT__TT ฮือออออออออออออออ

วันนี้รู้สึกแย่...แบบพิลึกๆ ฟังเพลงBring Me To Life จนจะร้องได้แล้ว อีกเด๋วคงเบื่อไปเองแหละ...

*Kitty Kat*

มี้ มี้ เสียงแมวน้อยที่ได้ยินเมื่อไม่กี่วันก่อน ในที่สุดก็เผยตัวออกมาให้เห็นจนได้ แถมมีตั้ง 2 ตัวแน่ะ~! เหอ เหอ ไอ้เราที่วันนี้โดนใช้งานจนกรอบไปหมดทั้งตัว... (เกลียดวันหยุดนักเชียว เพราะจะต้องวุ่นขึ้นอีกเป็น 2 เท่านั่นแหละ) แค่ได้เห็นลูกแมว 2 ตัวเดินต๊อกๆๆ บนชั้นลอย ก็ทำเอายิ้มแก้มปริแล้วล่ะ ^__^ แหะ แหะ ทั้งๆ ที่แมวนั่นหน้าตาก็น่าเกลียด หูก็บานๆ ยังกะลูกค้างคาว แถมลายเสือสีเหลืองจางๆ (น่าจะส้มก่านี้อ่ะ แต่แม่มันก็สีเหลืองนิ) ไม่ใช่สเป็คเราเร้ย แต่เพราะเป็นแมวน่ะแหล่ะ ที่ทำให้แฮปปี้ได้ขนาดนี้ หุ หุ ไม่รู้คำขอของเรามันสัมฤทธิ์ผลรึไงกันนะ ตอนที่ได้เจ้าโดราโดรามาเลี้ยง ถึงมันจะหน้าตาพอใช้ ขนสีดำขลับกับแต้มขาวพองาม (ที่ตอนนี้เละเทะหมดแล้ว...) แต่เราก็ยังภาวนาขอแมวลายเสือมาเลี้ยงอยู่ดีแหละ ทีนี้เจ้าแมวบ๊องโดราก็ดันหาเมียลายทางแต้มแปลกๆ มาเป็นแฟนซะอีก (ตอนนั้น) พอเราไม่อยู่แค่เดือนเดียว มันก็ดันมีเมียใหม่เป็นลายเสือซะนี่ (แต่หน้าตาอัปลักษณ์ง่ะ) เฮ้อ.... ^_^" น่าดีใจไหมนี่?

โอ้ยยย อยากเข้าไปอุ้มมันจังเยยง่ะ แต่แม่มัน (ที่ตอนแรกนึกว่าลูกตายหมดแล้ว) ก็ยังแสดงความเป็นแม่อยู่ดีนั่นแหละ หึ หึ (รอยยิ้มชั่วร้าย) เด๋วก้อลักลูกมาซะเรยนี่ ให้มันรู้ว่านี่บ้านใคร กินข้าวใครอยู่ เหอ เหอ

...นั่นเป็นความคิดลึกๆ ของเราหรอกนะ ไม่ทำจิงหรอก (ก็ไม่แน่ ขึ้นอยู่กะสถานการ์ณ) แค่อยากเล่นกะลูกแมวเท่านั้นแหละ สมกับที่เค้าว่า ศัตรูตัวฉกาจของแมว ก็คือ คนรักแมว นั่นแล....

*Hiding at Night*

ทำไมเวลาเขียนไดต้องเป็นเวลาเครียดๆ ก็มะรู้จิเนอะ... แบบว่าอารมณ์ขึ้น ทำให้อยากเขียนทุกทีเรยอ่ะ แล้วก็ไม่อยากทำอย่างอื่นด้วย เพราะกลัวอารมณ์แย่ๆ จะปรากฏในนั้น (อย่างวาดรูปหรือลงสีน่ะ) ก็เลยต้องมาระบายในนี้...

โดนสวดเรื่องเมื่อวานไม่ได้ลุกขึ้นมาเฝ้าร้านแต่เช้า...เป็นความงี่เง่าของเราโดยแท้ แต่ว่าไม่ใช่ว่าเค้าจะไม่รู้นิสัยเราหรอกนะ เหมือนเค้าจงใจทำเป็นลืมงั้นแหละว่า ไอ้เรามันนอนตื่นเช้าไม่ได้ด้วยสิ (ความดันต่ำง่ะ) งึมๆ บ่นไปงั้นเองๆ ฮึกๆ... :-(

งานที่รับจ๊อบเล็กๆ ก็ได้ตังค์มาแล้ว... ไม่ค่อยประทับใจนักหรอก ก็งานมันเล็กๆ ง่ะ แถมเครียดอีกตังหาก ก็ไม่ได้ไม่พอใจอะไรนักหรอก (ขี้บ่นไปงั้นเองแหละ) ยอมรับว่ากลัวเหมือนกันว่างานจะผ่านมั้ย เพราะลองเป็นงานแปลที่ผ่านมือเรา เรื่องความถูกต้องก็พอไหวล่ะนะ (มั่นใจตรงนี้) แต่เรื่องสำนวนนี่สิ... จืดชืดแบบมะนาวไม่มีน้ำเรยล่ะ ยอมรับๆ (ขนาดว่าพยายามแปลฟิคที่อารมณ์เยอะๆ แล้วนา) แต่เราเป็นพวกชอบสำนวนตรงไปตรงมามากก่าแต่งเติมจนเว่อร์อ่ะ ซึ่งงานนี้เงินก็ไม่ได้มากได้น้อย เพราะว่าเราต้องพิมพ์เองหมดเรย เผลอๆ ต้องกะเวลาเองด้วยง่ะ ก็เหนื่อยจิ ยิ่งทำยิ่งเพลีย ง่วงๆ เมื่อยๆ ผลออกมาพอใจ ก็โอเคแหละ (ถ้าไม่ต้องแก้เลยจะดีมาก :p)

Hiding At Night เป็นเพลงของPenny Daiค่ะ เพราะพอตัวเลย ฟังครั้งแรกจะสยองขวัญมาก (ยิ่งดูMVด้วย) เพราะเปิดด้วยการสีไวโอลินกับเปียโนอย่างบ้าคลั่ง (ฟังแล้วเครียดง่ะ) แต่พอจบก็เป็นการบรรเลงแบบเบาๆ กับเสียงแผ่วๆ ของเพนนี่ซึ่งเข้ากันมากเลย ^_^ ความหมายของเพลงน่าจะเศร้านะ เพราะเค้าร้องแบบเศร้านิดๆ แล้วในMVก็ดูเหมือนจะไม่happy endซะด้วยสิ (ขนาดเพลงGive it All ที่คิดว่าน่าจะมีความสุข ยังออกมาเศร้าเลยอ่ะ) ส่วนเพลงที่บ้าฟังอยู่ตอนนี้คือ Bring Me To Life ของEvernescence (ทำมายชื่อมันเรียกยากนักฟร้า~!)

*beep*

วันนี้รู้สึกแย่ เพราะร้อนเหลือเกิน :-( อาบเหงื่อต่างน้ำได้เลยมั้งเนี่ย (ใช้ภาษาไทยผิดรึเปล่า?) ตัวชุ่มโชกทั้งๆ ที่ไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษแท้ๆ เฮ่อ...

กลับมาก็โดนpressureให้หางานทำอีกละ ทั้งๆ ที่เราเองยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะเข้ากะfieldไหน (ขอโทษที่ใช้ไทยมั่งอิงค์มั่ง นี่แหละวิธีที่เราพูดคุยจริงๆ แต่เฉพาะกะคนที่ฟังแล้วเก็ตจริงๆ นะ ก็มีแต่พี่เรานั่นแหละ...) ไอ้ที่สนใจก็ใช่ว่าจะไม่มี แต่ทำไมรู้สึกเหมือนไม่พร้อมเอาซะเลย แค่คิดถึงประสบการ์ณการสมัครงาน ก็หนาวแล้ว... เราเนี่ยไม่เอาไหนเลยจริงๆ แต่ของพวกนี้ไม่ใช่ว่าได้มาง่ายๆ นี่นะ ใช้ฝีมือส่วนนึง การแสดงส่วนนึง แล้วก็โชคอีกส่วนนึง สิ่งนึงที่เราบอกตัวเองเอาไว้ก็คือ เราคงไม่เหมาะกะการทำงานในออฟฟิสแน่ๆ เลย เคยทำมาแล้วก็เละไม่เป็นท่า ร่างกายมันประท้วงจะป่วยซะให้ได้งั้นแหละ... ไอ้เราก็ดันเกิดในบ้านค้าขาย มันก็เลยเคยชินไปแล้ว แต่ว่านะ... สงสัยไม่มีทางรวยแน่ๆ เลยอ่ะ นิสัยเรามันบอกว่างั้นอ่ะ... แต่ก็ชอบนะ รู้สึกindependenceดีออก ไม่ต้องอยู่ภายใต้ใคร ทำอะไรตามสบายได้ ^_^ แต่ไม่ใช่ขายของแบบที่บ้านแน่ๆ ล่ะ-_-" เครียดตายเลย ยุ่งก็ยุ่ง เหนื่อยก็เหนื่อย ลูกค้าก็เรื่องมากซะ... ถึงจะเป็นอะไรที่ถึงมีคู่แข่งก็อยู่ได้สบายพอตัว ไม่ต้องกังวลมากนักก็เหอะ (ก็มันขายยากอ่ะ เลยมีคู่แข่งจำกัด) ถ้าไม่บอกคงไม่มีใครเดาออกแน่เลยว่าขายอะไร :P ไม่บอกดีก่า ปล่อยให้งง เหอ เหอ

so how was I suppose to know what I should be then? >[]< อ้า.....

*back to reality*

กลับมาบ้านแล้วๆๆ เพิ่งไปได้แค่เดือนก่าๆ เอง ก็ถูกเรียกกลับซะแล้ว ที่เมืองจีนเข้าไดไม่ได้ เลยไม่ได้คุยอะไรเลย เสียดายจัง... ไว้จะค่อยๆ เล่าเรื่องที่เจอมาดีกว่า ^_^ แค่ขากลับก็มีแต่เรื่องให้เล่าซะแล้วสิ หึ หึ เวลาเดือนกว่า ว่าไปแล้วก็ไวยังกับเมื่อวานเพิ่งไป แต่ก็รู้สึกเหมือนหายไปจากบ้านร่วมปีได้เลยมั้งเนี่ย... ความรู้สึกแปลกๆ ดีจัง

กลับมาก็เผชิญกับความเป็นจริงของที่บ้าน หลังจากที่หายไปอยู่ที่อื่นจนลืมไปบ้าง ค่อนข้างแย่ล่ะมั้ง แต่มันอาจจะแย่กว่านี้ก็เป็นได้นะ เพราะงั้นเราจะพยายามแฮปปี้กับมัน ทั้งสภาพร่างกายจิตใจก็ป๊ากะม๊าที่ทรุดลงทุกวัน สถานภาพการเงินที่ย่ำแย่ลง แล้วก็ความไม่มั่นคงของความเป็นครอบครัวเรา ทำให้รู้สึกบีบคั้นจนอย่างร้องไห้เลยอ่ะ ทำให้รู้สึกอุ่นใจแค่ว่า เรายังมี "หัวใจ" กะเค้าอยู่บ้าง แต่ว่านะ "ความเห็นแก่ตัว" มันก็ยังเป็นตัวเราอยู่ดีนั่นแหละ ไม่เคยสนใจใครจริงจัง จะว่าไงดีล่ะ ที่เค้าเรียกว่า "รักไม่เป็น" ล่ะมั้ง แต่ก็ยังอยากให้ใครรักเราอยู่ดีแหละ ช่างเห็นแก่ตัวจริงๆ เลยน้า...

ออกไปอยู่กะแฟมิลี่คนอื่นเค้า ทำให้รู้สึกอึดอัดเอาการ ไม่ใช่เค้าต้อนรับไม่ดี แต่ว่ามันเป็นวงล้อมเล็กๆ ที่เรียกว่า ครอบครัว ที่ทำให้เราอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกนั่นแหละ ความรู้สึกของส่วนเกินมันช่างแรงกล้า แต่พอกลับมาบ้านเรา ต่างคนก็ต่างอยู่ ความเป็นครอบครัวช่างเจือจางเหลือเกิน แล้วยังเปราะบางอีกตังหาก เพียงเพราะความเคยชินกับการอยู่ร่วมกันมาหลายสิบปีเท่านั้นที่ทำให้เรายังเกาะกลุ่มอยู่ด้วยกัน ถ้าหากมีทางเลือกให้ไปล่ะก็ ทุกคนคงเลือกจากไปจนหมดแน่ๆ เลย อย่างแจ๊นั่นไง... แต่งงานมีลูกแล้วก็หายหน้าไปร่วมปี ส่งมาแค่ข่าวคราวเล็กๆ น้อยๆ กะมาเยี่ยมปีละหน มาแต่ละทีก็ยิ่งกลายเป็นคนแปลกหน้าไปทุกที เดี๋ยวนี้เราลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเค้าเป็นพี่สาวคนนึงของเรา แต่ว่านะในใจเค้าก็ไม่ได้อยากได้น้องคนนี้เท่าไหร่หรอก ไอ้การที่ป๊ามีเมียมาแล้วสองคนเนี่ยทำให้เราสับสนมาตลอดเลยแฮะ ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี ว่า เรามีพี่สาวต่างแม่อยู่อีกสามคนนะ ที่สายสัมพันธ์อะไรก็ไม่มี รู้จักแค่หน้าค่าตากะชื่อเท่านั้นแหละ ส่วนพี่ชายอีกสองคนที่ชะตากรรมเดียวกับเรา (เจออะไรมาด้วยกัน) ต่างก็มีโลกส่วนตัวของตัวเองเหมือนกับเรา สิ่งที่เรามีเหมือนกันนอกจากความชอบบางอย่างแล้ว ก็คือ ความเหงา นั่นแหละ...

ไม่รู้ทำไมถึงต้องร้องไห้เวลาคิดถึงเรื่องพวกนี้ทุกที แต่ถ้าไม่คิดมันก็กลายเป็นปฏิเสธความจริงไปก็เท่านั้นแหละ... แต่เกลียดตัวเองเวลาร้องไห้จัง ตาแดงๆ จมูกแดงๆ น่าเกลียดเป็นบ้า (ก็ไม่ได้น่ารักอะไรอยู่แล้วนิ)

ไม่ได้แตะคอมพ์ตัวเองมานาน โอ้ยยยยยยยยยยยยยยย สุดแสนดีใจ อย่างน้อยมีเรื่องดีๆ สักเรื่องก็ดีแล้วล่ะ

*One Fine Day*

กรี้ดดดด เหลืออีก 3 วันแล้น~!!!! >[]< มีแต่เรื่องต้องทำเต็มไปโหมะ ย้ากก พยายามเข้า~! T-T

เรื่องฮิต เรายกให้คิลน้อยไปแล้ว (ไหนๆ ก็อยู่กลุ่มเดียวกันนิ) เค้าขออะไรโชตะๆ อีกตามเคย อุ อุ เราก็ว่าจะต้องรีบทำให้เส็ดก่อนไปอ่ะนะ ไม่รู้ว่าจะออกมาโอเคอ๊ะป่าว (แต่ภาพที่ค่อนข้างเร่งนี่ออกมามักจะชอบซะมากก่าภาพที่ตั้งใจอ่ะ) แล้วยังต้องแปล missing by a mile ฟิคGWให้จบบทที่ 21 อีกตังหาก กรี้ดดดด (ตอนนี้เหลือแค่ 20-21 แหละ) อึกกกกกก คิดแล้วจะกระอักใจตาย บ้าจังเยย อู้มาตลอดจนถึงตอนนี้แหละ ฮือออออออ.... ต้องออกมาห่วยแน่ๆ เรยง่ะ..

อ้อ งานโอเล่ (ทำไมมันถูกเรียกว่างั้นหว่า? มะเข้าใจ) หรือ C&A ก็จบไปแล้ว เราได้ไปแค่วันเสาร์ เพราะพี่บ้าไปไม่ไหว เลยไปนั่งขายโดจินแทน ต้องสวมวิญญาณนักขายแทบแย่แน่ะ...แล้วก็ไปเดินๆ ดูคอสเพลย์ (มีแต่ชี่ ที่ไหนๆ ก็มีแต่ชี่ กะกะเทยแต่งโป๊ วุ้ย...) กะโดจินกลุ่มอื่น (เค้าทำกันได้ดีจังแฮะ...) เอามาปรับปรุงของกลุ่มเราให้เจ๋งขึ้นก่านี้อีก แต่ตัวเราจะไม่ได้อยู่ทำแล้วเนี่ย... คิดแล้วเสียดายยยยง่า...แต่งานนี้ก็สนุกโอเคนะ ^_^ เจอโนจังในชุดชี่ดำ (อีกล่ะ) ผึ้งเปงไป่อี้ถังที่โดนเรียกว่า โซฮี ทั้งวัน หุ หุ ดันใส่ชุดสีชมพูนิ แหม อยากแต่งเปงมูนักจังแฮะ... [ขบวนผีสาวเรอะ?]

วันนี้นั่งดู เทพบุตรถังแตก (ทำไมเราถึงชอบเรียกมันว่า เทพบุตรตกยาก ฟะ?) ก้ากกกสึงิอุระเปงบ้าเรย ฮา น่ารักดีอ่ะ (จำชื่อจีนมะได้) เวลาจู๋จี๋ (?) กะไท่หลาง (ทาโร่) โว้ยยยย น่าร้ากกกอ่า ตลกดี ชอบมาก คิก มิมุระแพ้ขาดเรยงานนี้ เย้ ไท่เหม่ย (ไท่หลางในชุดเมด) น่าร้ากอ่า.... ว่าจะไม่ปิ๊งเค้าแร้วน้า... อดมะได้อ่า... ชอบตอนแต่งชุดหญิงชะมัด หึ หึ เรานี่น้า...

เด๋วว่าจะนัดเจอเพื่อนก่อนไปล่ะ เด๋วจะไม่ได้เจอกันแล้วนิ.. อืออออออ คิดถึงๆๆๆๆ ใครดีน้า.....

*Wo He Ni*

เบื่ออ่ะ ไม่มีคนขอฮิท5พันซักที (จะไปยื่นให้คนรู้จัก มันก็กะไรอยู่ อยากได้คำขอจากคนอื่นมั่งอ่ะ) กำหนดการ์ณว่าจะวาดฮิทอีกหนึ่งฮิทให้ทันก่อนถูกส่งไปเมืองจีนเรยรวนหมดเรย... ไม่ได้อยากบ่นหรอกนา แต่ถ้าไม่ต้องมานั่งคิดมากว่า จะได้อัพเวปอีกรึเปล่าก็ไม่รู้ เราก็คงไม่สนหรอกนะเนี่ย ว่าคนจะขอฮิทอ๊ะป่าว (ก็เพิ่มตัวเลขไปเรื่อยๆ จนก่าคนขอฮิทจะโผล่มานั่นแหละ) ไม่รู้เราวางเคาน์เตอร์ไว้ผิดตำแหน่งอ๊ะป่าวอ่ะ ใครๆ ก็มองข้ามล่ะมั้งเนี่ย T_T เฮ้อ....

เมื่อวานไปเรียนภาษาจีนเป็นวันสุดท้าย มีสอบ ทำไม่ค่อยได้ เรยเปิดหนังสือมันซะเรย (อ.เค้าไม่ว่าอะไรนิ) แต่ก็ยังผิดเยอะอยู่ดี อุ อุ แบบนี้สิถึงจะสมเป็นเรา >///< ไม่ผิดเป็นไม่ได้เรยนะ อ. เค้าก็บอกว่า ถ้าเธอหลับล่ะก็ คงได้คะแนนดีกว่านี้แหละ แหมมมมม ก็นะ... บางวันเราก็นอนมาน้อยเหลือออ (นอนเช้า) ไปเรียนก็สลึมสลืออ่า... แง้วววว แล้วเค้าก็ให้ร้องเพลง หว่อเหอนี่ (ฉันกับเธอ) ของเติ้งลี่จิง อีกแหล่ว (เพลงของนักร้องคนนี้นี่ยอดฮิตจิงๆ นะ คนในห้องเราเคยฟังมาแล้วหลายคน) คราวก่อนร้องเพลง หลิวซิงยี่ ของF4 แล้วไม่จ๊าบพอสำหรับเหล่านร. เก๋าๆ ในห้อง (ฮา ในห้องเรามีคนอายุรุ่นป๊าเราหลายคนอ่ะนะ) เลยไม่ค่อยพอใจกันเท่าไหร่ ^_^ ส่วนเราหรอ หึ หึ ร้องง่ายยยยยจาตายยย ตอนนี้ไม่ดูเนื้อก็คลอตามได้แล้ว อิ อิ แต่ถึงไงก็ชอบ นี่เย้าเตอะอ้าย (ความรักที่เธออยากได้) มากก่ากันเยอะ น่าร้ากกกก่าด้วย อา... จะไม่ได้ไปเจอเพื่อนๆ อีกแล้ว ไม่ได้เจอเหล่าซือด้วย คิดแล้วเหงาจังแฮะ... T_T

ต่อไปก็จะพยายามทุ่มเทภาษาจีนให้เก่งก่านี้ ^^' อืมมมมมม....

*RO fair & MTVasia award*

งีมๆ ไม่ได้เขียนหลายวัน... งานRO วันเสาร์ เราอดไปง่ะ... อุตส่าห์ทนอดหลับอดนอน นั่งปั้มโดจิน สุดท้ายก็ไม่ได้ไป แง้.... พี่บ้าได้ไป (แต่ไปในสภาพโทรมสุดๆ เพราะก็ไม่ได้นอนเหมือนกัน) แถมกลับมาบอกว่า ได้เจออ.ลี เมียวจิน ด้วย ฮึ... เราเรยประท้วงซะด้วยการนอนมันทั้งวันเรย (ถ้าไปสงสัยว่าจะไปล้มตึงแถวนั้น เพราะเห็นจากรูปว่าสยามแดดแรงแค่ไหน) ชดเชยที่ไม่ได้นอนติดต่อกันสองวัน... งึมๆ เลยไม่มีอะไรจะพูดถึงงานRO นอกจากบ่นๆๆๆๆ ว่า ไม่ได้ไปง่ะ

เมื่อคืนนั่งดูเทป MTV Asia music award ล่ะ แง่งงงงงงง ที่เจ้าบ้า d2Bได้นั่นแหละ แง่งงงงง หงุดหงิดเปงบ้าเล้ย หึ แต่ที่หงุดหงิดยิ่งก่าคือ ตอนที่อีนังโฆษก (เสียงน่ารำคาญเปงบ้า สำเนียงก็ผิดๆ อีก) ดันพูดออกมาได้ว่า Jay Chou เป็น R&B king ของไต้หวันอ่ะดิ หนอยยยยย หยั่ง Jay Chou น่ะรึจะสู้David Tao ของชั้นนนนได้ คนละเกรดเฟ้ยยยย ฟังเพลงของคนสองคนนี้แล้วก็รู้เรยว่า หยั่ง Jay น่ะ ยังเด็กๆ อยู่เรย เชอะ กะอีแค่โดนMTVปั้นเอาก็แค่นั้น.... ด้วยเหตุผลพวกนี้ งานMTVปีนี้ของเอเชีย ก็เรยกร่อยเสียยิ่งก่ากร่อย น่าเบื่อที่สุด... ปีที่แล้วว่าแย่แล้วนา... ปีนี้ยิ่งเห่ยก่าเก่าอีก ทั้งงานพยายามจะให้ออกร๊อค แต่ทำได้มากสุดก็แค่ป๊อปร๊อค ไม่เห็นมันจะร๊อคกันตรงไหนเรย เชอะ...(ขอโทษด้วยที่ตอนนี้เรากลายเปนสาวกChannel [V] chinese เต็มตัวไปซะแล้น)

ขอโทษด้วยที่ช่วงนี้หงุดหงิดไปหน่อย... ~^_^~ อ้อ เปลี่ยนเวปใหม่แล้วน่อ แล้วเราก็เปิดรับรีเควสภาพ 5000 ฮิทแล้วด้วย ใครเปิดBBS ก้อขอได้เรยนิ อิ อิ ถ้าไม่มีใครขอล่ะก็ เราจะบายฮิทนี้มันซะเรยนะ.. (กะชิ่งเต็มที่อยู่แล้น)

*A&W Rootbeer can*

หุ หุ ว่าด้วยของกินอีกแล้น :P ตอนนี้ติดไอ้นี่อยู่ค่ะ กินมันทุกคืน หึ หึ แต่ต้องแช่เย็นมากๆ หน่อยนะ เพราะมันหายเย็นเร็วเหลือเกิน แบบว่าแป๊ปก้อไปซะแล้น... กินตอนเย็นเจี้ยบเนี่ย รู้สึกดีเปงบ้าเรย อิ อิ เข้าใจความรู้สึกคนกินเบียร์ขึ้นมานิดๆ เรยอ่ะ หุ หุ เรากินไม่เป็นหรอกนะเบียร์น่ะ ชอบบาร์คาร์ดี้ บรีเซอร์มากก่า (กะลังอร่อยเชียว) แต่พี่เอารูทเบียร์ให้กิน ปกติไม่ค่อยอยากกินเท่าไหร่ (ชอบโค้กมากก่าอ่ะ) เพราะมันขมๆ ไปนิด แต่หลังๆ เริ่มเบื่อชาเลม่อนแล้ว (อันนั้นกินมาหลายเดือน) เรยอยากลองกินอะไรใหม่ๆ ม่าง ~^_^~ กินแล้วก็ โอ้ ไม่เลวนิๆ ฮิ ฮิ ใช้ได้ๆ ตอนนี้ก็ขอกินไอ้ไปก่อนแร้วกันนิ จนก่าจะเจออะไรน่าติด (เหอ เหอ)

วันนี้เรียนภาษาจีนมา 2 ที่แน่ะ... ชักรู้สึกแล้วว่าเราเข้ากะครูผู้ชายได้ไม่ดีเท่าผู้หญิงเลยอ่ะ แบบว่า รู้สึกว่าเค้าสอนไม่ถูกประเด็น อาจไม่ใช่ไม่เก่งหรอกนะ แต่พอเราเรียนทีไร ชอบคิดว่า ว้า ผู้ชายเนี่ยสอนไม่รู้เรื่องเลยแฮะ... เลยพลอยขี้เกียจๆๆๆๆๆๆๆๆ เวลาไปเรียนทุกที แต่กะครูผู้หญิงจะประมาณ ว้าว เข้มข้นดีจัง (ทั้งที่ความกระตือรือร้นของทั้งคู่ก็พอๆ กันแหละ) แล้วก็ตั้งอกตั้งใจทำการบ้าน ขยันออกเสียงตาม อืม.... เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วอ่ะ แต่อย่างว่าล่ะนะ เรามักจะคิดว่า ผู้ชายเนี่ยขาดความละเอียดอ่อนชะมัดเรยแฮะไม่ใช่เป็นติ๋มนะ แต่ไอ้ความรู้สึกมันบอกว่า เว้ยยยยย หยาบจังเลยอ่ะ ต้องเรียกว่า Insensitive ล่ะมั้งเนี่ย แบบว่า เค้าชอบพูดทำนองว่า อยากให้สอนอะไรก็บอกได้นะ ในขณะที่ครูผู้หญิงก็จะประมาณ เอ้า พูดตามเลยนะ (ถ้าผิดล่ะก็ไม่มีเว้นแน่นอน) แบบเราคงจะชอบให้คนบังคับมากก่าที่คิดละมั้ง ก็มันนึกมะออกนี่หว่า ว่าตัวเองขาดอะไร จนกระทั่งเจอเข้าจังๆ น่ะแหละ ถึงได้รู้ว่า เออ แฮะ ไม่เห็นรู้ตรงนี้เรยอ่ะ... ความรู้สึกเราก็ช้าเหมือนกันแฮะ....

อ้า เมื่อยมือ (ขนาดพิมพ์นะเนี่ย) แค่นี้น้า :3 กลับไปกินรู้ทเบียร์ต่อก่อนล่ะ อ้าาาาา... ชื่นใจ :P แผล่บ (เลียปาก) หุ หุ

*One Last Cry*

เมื่อคืนนั่งดู Full Metal Panic อีกรอบหล่ะ อิ อิ พระเอกขำกลิ้งดี นางเอกยังกะผู้ชาย (แบบว่า 'แมนมากค่ะ') หึ หึ ไม่ได้ดูอนิเมซะนาน ^^ รู้สึกดีจัง ถึงจะดูแบบผ่านๆ ก็เหอะ (ข้ามเยอะเรย) เรื่องนี้ไม่มีตัวที่ชอบเปนพิเศษ เรยไม่รู้สึกอะไรมาก แค่เอามันส์ล่ะมั้ง อืม ฉากสู้ก็ทำได้ดีนะ (สมเปนstudio Gonzoจิงๆ) แต่หุ่นดูไม่เท่ห์เรยอ่ะ... แง้วว ดูขาดๆ เกินๆ ไม่ติดตาเอาซะเรย ฟุ ฟุ

เมื่อวานป๊าจู่ๆ ก็ได้คุยกะเจ๊ แล้ว... (สยองขวัญเกินบรรยาย) อันนั้นไม่เท่าไหร่หรอก ที่ทำเอาเราอึ้งไปเลย ก็ตอนที่ป๊าบอกว่า เลิกวาดรูปซะเหอะ นั่นแหละ แบบว่า เหมือนโดนเคาะเข้าที่หัวยังงั้นแหละ แถมม๊ายังเสริมว่า อีกสักสองปีค่อยกลับมาวาดใหม่ก็ไม่สายนี่ (คิดไรของเค้าเนี่ย?) ง่า............. ทำเอาเราพูดไม่ออกบอกไม่ถูกไปเรย หัวมันเคว้งๆ ยังไงชอบกล บอกเราที่วาดมาตั้งแต่จำความได้ว่าไม่ให้วาดแล้วเนี่ย มันเหมือนกับบอกว่า เลิกหายใจซะเหอะนะ อยากร้องไห้จัง แต่ต้องกลั้นไว้ เพราะไม่ใช่เด็กๆ แล้วน่ะ (แต่สีหน้าต้องออกแน่ๆ แหละ เพราะเราเก็บความรู้สึกไม่เก่ง) แค่คิดน้ำตายังพาลจะไหลเรยอ่ะ พี่มันพูดว่า นี่เลิกทำปากเบ้ซะทีเหอะ เอ๋ นี่เราทำหน้าแบบนั้นเรอะ ไม่รู้เรย ก็คนมันทำอะไรไม่ถูก หน้าก็ออกอาการจะไปแล้วด้วย... คิดอะไรไม่ออกง่ะ ไม่ใช่ไม่รู้หรอกนะว่า เราวาดรูปไม่รุ่ง งั้นๆ ก็งั้นๆ ไม่เห็นมีอะไรพิเศษ แต่มันเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้รู้สึกว่าตัวเองพิเศษ ถ้าเลิกมันแล้ว นี่ชั้นจะยังเป็นตัวชั้นอยู่รึเปล่านะ? แค่คิดยังไม่อยากจะคิดเลย ฮือออออออออออออ

อ๊า ขอฟัง One Last Cry ของเถาเจ๋อ ให้หายอยากเถอะ อยากร้องไห้โฮสุดๆ ไปเรย แล้วก็ลืมๆ มันซะ >_< ม่ายยยยยยยยยยยยยยยย....

วันนี้ขอไม่คิดอะไรดีก่า T_T ....

*Coffee Addictive*

ท่าทางเราจะติดกาแฟหนักแฮะ ทุกเย็นต้องวิ่งไปเซเว่น ซื้อกาแฟผสมโอวัลตินกิน ที่จิงเพราะมันเปนทางผ่านน่ะนะ ไปร้านการ์ตูน แล้วก็ตรงไปเซเว่น ทำจนเป็นกิจวัตรไปแหล่ว เหอะ เหอะ :P แต่ที่จิงก็บ้ากาแฟจิงๆ น่ะแหละ ชอบกาแฟสตาร์บัคมากเยย เสียแต่มันแพงเปงบ้า กินทีเดียวหมดตัว เหอ เหอ ที่ร้านอื่นก็พอไหวแหละ แต่กินบ่อยๆ ก็ไม่ค่อยดี (ต่อร่างกายและกระเป๋า) นึกว่า กลับจากอังกฤษจะกลายเป็นบ้าชาซะอีก แต่หลังๆ ถ้ามีชา ก็กินชาบ้างแหละนะ :) ตอนนี้พยายามกินชาขมบ้างแล้ว กินชานมบ่อยๆ มันรู้สึกไม่ค่อยดี

ร่างกายเต็มไปด้วยน้ำตาลยังไงไม่รู้เดี๋ยวนี้ สงสัยมาพักใหญ่แล้วล่ะ ว่า ตั้งแต่ที่กินเจเนี่ย (ที่จิงเป็นมังสฯค่ะ แต่เรียก เจ มันสั้นดีอ่ะ) ตัวก็เริ่มมีกลิ่นอ่ะ...แบบว่า กลิ่นคล้ายๆ น้ำตาลง่ะ ที่จิงมันเริ่มที่พี่ชายเราน่ะ (เค้าก็กินเจเหมือนกัน) กลับมาบ้านทีไร ตัวงี้ฉึ่งมาเชีย.... กลิ่นหวานๆ ฉุนๆ ง่ะ ไม่เหงหอมเรย แหง่ะ เราก็นึกว่า กลิ่นเหงื่อมั้ง เจ้าตัวกินข้าวเป็นกระบุง กับนิ๊ดนึง พอมาดมตัวเองดูบ้าง อ๊า เราก็เริ่มมีกลิ่นคล้ายๆ งั้นแล้วง่ะ ถึงจะจางๆ ก็เหอะ แงงงงง ไม่อ๊าวววววววว แย่ที่สุดเรย ต้องเปนเพราะกินแป้งเข้าไปเยอะแน่ๆ เรยอ่ะ... T_T (กินเจมันกินไรได้บ้างเล่า) ตัวมันเริ่มกลั่นน้ำตาลออกมาได้แร้วมั้งเนี่ย ฮือออออออ บ้าที่สุด พิลึกชะมัดเรย...

กินเจมาร่วมจะ 5 ปี ได้แล้ว ถึงจะไม่ต้องนั่งกังวลเรื่องน.น ตัวก็เต๊อะ (ที่จิงก็ไม่เหนแคร์อยู่แล้วแหละ) กินแต่ผักๆๆๆ กะ ข้าวๆๆๆๆๆๆๆ ไม่เลือกมากกก ก็สบายดี ลำบากนิดๆ เฉพาะเวลาออกไปกินข้าวกะเพื่อนนั่นแหละ ทำเอาหาเพื่อนลำบากไปด้วย (นึกสีหน้าพี่ที่เคยไปฝึกงานด้วยกันออกเรย) ประมาณ ช่างมันฉันไม่แคร์ อยู่คนเดียวก็ด๊ะ สบายใจก่าด้วย แต่ที่จิงแล้วเราขี้เหงาก่าที่คิดซะอีก แล้วก็ต้องมานั่งเครียดว่า นี่เค้าจะมองเราแบบไหนนะ? ประหลาดมากเรยหรอ เราเนี่ย? นี่จะต้องไปซัวเถาแล้ว เราก็ต้องมานั่งคิดๆๆ ว่าจะเปนไงบ้างน้อ? แต่เรามันประเภทไปตายเอาดาบหน้าล่ะมั้งเนี่ย คิก :) เด๋วก็รู้เองล่ะ เนอะ หึ หึ....

เริ่มต้นด้วยกาแฟ จบด้วยกินข้าว อืมมมมมมม...... วันนี้วันอะไรเนี่ย?

สองคืนนั่งปั่นปกโดจินให้ไซจัง (ที่จิงมันก็ไม่ได้ยากไรหรอก แค่นั่งคิดรูปแบบอ่ะนะ) ทำไปทำมานอนยันบ่ายทุกวัน หุ หุ ไม่ดีเรยเนอะ ถ้าใครอยากเห็นต้องไปดูที่งานเซ็นทรัลพระราม2 (ใช่ไหมหว่า) เดือนหน้าน้า... แต่เราคงไม่อยู่ดูแฮะ แย่จังนิ -_- ว่าจะไปคอสเปนเพื่อนกะเพื่อนเราซักหน่อย เรยอดเรย..

อ้า อยากดูหนังจังเรยยยย ใครก็ได้พาชั้นไปที (ไม่อยากนั่งดูคนเดียว) lotrก็พลาดซะแร้ว (เจ้าพี่บ้า) ช่วงนี้มีหนังดีๆ ดูมั่งมั้ยเนี่ย? อ้ากกกก อยากดูหนังก่อนอดดูอ่า... (แง้ว ที่ซัวเถา จามีโรงหนังบ้างไหมน้อ) ไปดูHeroดีมั้ยน้า.... (หนังจีนหาที่นั่นดีก่ามั้ง) ฮืออออออ

ต้องฝึกภาษาจีน แต่ตอนนี้พูดอะไรไม่ออกเยยง่า.... มานั่งคิดๆ ดูแร้ว เราเนี่ยท่าจะมีดวงกะบ้านนอกแฮะ ตอนแบร์ดฟอร์ดนั่นก็หนนึงแย้ว บ้านนอกสุดฤทธิ์ นี่ยังจะไปบ้านนอกจีนออก หุ หุ แต่ก็ดีนะ ไม่แออัดเหมือนในตัวเมือง อากาศคงจะดี (เหมือนเมืองไทยไง บ้านนอกอากาศดี้ดี กรุงเทพฯสุดแสน...) คงได้ใช้ชีวิตสบายๆ ผ่อนคลายๆ ล่ะมั้ง แล้วก้อตั้งหน้าตั้งตาเรียนๆๆๆๆๆๆๆ ไม่รู้ว่าจะเข้ากะบ้านที่ไปขออยู่ได้อ๊ะป่าว กลัวง่ะ...

วันนี้ก็ร้อนนนนนนสุดๆ อีกหนึ่งวันแล้วนะ แย่จังเยย ไม่กล้าย่างเท้าออกจากบ้านเรยอ่ะ ขนาดอยู่บ้าน เหงื่อยังแตกพลั่กๆ เรย ฮืออออ
ใช้งานโอเอบอร์ดได้แล้ว สุดแสนจะแฮปปี้จังเรย อิ อิ คงถือโอกาสช่วงนี้วาดบอร์ดคนอื่นบ้างล่ะนะ ก่อนจะอดเล่น (เริ่มนับถอยหลังวันแหล่ว...)

เมื่อคืนนั่งดูอุ้ยเสี่ยวป้อ หุ หุ น่ารักจังเยย พระเอกเนี่ย สาวๆ ในเรื่องก็น่าร้ากกก ชอบดูเรื่องนี้มากเยยค่ะ อีกเรื่องที่ตามดูอยู่ก็เรื่อง meteor gardenนั่นงัย (อืม นั่งดูช่อง 3 ตลอดเรยแฮะหมู่นี้) ที่ได้ดูเพราะมันมาเวลาดี (ช่องไอทีวีมาไวไป ไม่ได้ดูทุกที) แถมแม่ก็เปนแฟนช่อง3อยู่ด้วย (ปกติจาดูละครเน่าๆ ของเค้า แต่ถ้าไม่มี ก็ยอมดูของมีสาระก็ได้ อ้าว...) ติดใจพระเอกที่ชื่อ ฮัวเจ๋อเร่ย อ่ะ เพราะหน้าตาดีสุด (ใสๆ ดี สเป็คเรา) ท่าทางไม่งี่เง่าดี แล้วก็..... เหตุผลหลักคือว่า เค้าแสดงเปน ยามาดะ ทาโร่ ด้วย กรี้ดดดดดด อยากดูอ่า เรื่องนี้ สนุกมาก เห็นภาพที่เค้าใส่ชุดเมดแล้วแทบคลั่ง อ้ากก เปนผู้ชายที่เหมาะกะชุดแม่บ้านอย่างแรงงงงง อย่างที่อ.คนเขียนว่าไว้จิงๆ ล่วย อ้ายย ไจ๋ไจ๋ (พึ่งจารู้จักชื่อเล่นเมื่อคืนเอง) หุ หุ ตอนนี้เรยมีแต่คนหาว่าเราบ้าตามเค้า เราป่าวนะ เราชอบแค่คนนี้เท่านั้นแหละ อีกคนที่พอทำเนา ก็คนที่เล่นเป็น เต้าหมิงซือ นั่นแหละ พอไหวๆ ยกเว้นทรงผม (ทำได้งัยเนี่ย) นึกว่า หลุดจากโรงบาลบ้า (พระเอกมันก็บ๊องจิงๆ อ่ะแหละ) นอกนั้น.... ไม่อาววววววด้วยหรอก ^^' ช่ายๆ แล้วก็นะ ไปโหลดเพลง 'หนี่เย้าเตอะอ้าย' ของ penny dai (นางเอกของเรื่อง) ที่จิงๆ แล้วต้องเปนเพลงปิดของละคร แต่ช่อง3 มันจะโปรโมF4ท่าเดียวมั้ง เลยเปลี่ยนมาใช้เพลงF4หมดเรย บ้าจัง เพลงเค้าออกจะน่ารัก แบบว่าใสๆ ห้าวนิดๆ เสียงก็ดี (ฟังเสียงคนพากษ์นางเอกภาคไทยแล้วขำกลิ้ง ห้าวซะเหลือเกิ้น) ทำนองลื่นหู ฟังแล้วอยากร้องคลอมากก่าเพลงF4ตั้งเยอะ เราไม่ค่อยชอบเพลงของF4อ่ะ ป๊อปตลาดซะ... ไม่เห็นติดใจแบบเถาเจ๋อเล้ย (หุ หุ รสนิยมส่วนตัวอ่ะนะ)

พล่ามๆๆๆๆ แล้วก็พล่ามๆๆๆๆ ถ้าคิดอะไรออกอีก อาจมาเขียนต่อนะ หึ หึ... อ้อ RAGONแก้ชื่อให้เราแล้ว โอ้ ดีใจจัง.... เขินที่ถูกเอาไปรวมกะภาพสวยๆ ของซูจังเปงบ้าเยยอ่ะ

เย้ มีที่ระบายแล้นนน ดีใจจัง ^_^
วันนี้ไปดูที่ ragnarok.in.th มาล่ะ ภาพRO แฟนอาร์ตที่ส่งไปก็ได้ลงแล้ว แต่ทำไมเค้าถึงเขียนชื่อเราผิดนะ แถมยังให้ภาพของzooจัง เปนภาพเราเฉย :( ของเค้าออกจะเริ่ด ก็รู้สึกพิลึกดีอ่ะ แถมงานนี้ใครชื่อจิงอะไร ก็ได้ลงกันหมด แย่จัง ไม่อยากให้ใครรู้จักชื่อจิงเรยแฮะ เขินอ่ะ หวังว่าเค้าจะรีบๆ แก้ให้เรานะ ^^

ช่วงนี้ฟังเพลงของเถาเจ๋อ [ David Tao ] อย่างบ้าคลั่ง กรี้ดสุดๆ ชอบๆๆๆๆๆๆๆ อ่า เสียงเค้าเพราะมากกกกกกกกกก เป็นนักร้องไต้หวันคนแรกเรยมั้งที่เรายอมรับว่า หลงอ่า...หลงเสียงเค้า (หน้าตาคล้ายๆ สมพลที่ดูดีก่าหลายขั้น) เฉินเสี่ยวชุน [ Jordan Chan ] ก็ชอบนะ แต่เถาเจ๋อคนนี้ร้องเสียงนุ่มก่า แถมแนวR&B แบบที่เราชอบซะด้วยสิ ฟังเพลงOne last cry [ originalเปนของBrian McKnight ] แล้วกรี้ดมาก สำเนียงอังกฤษดีสุดๆ หุ หุ ใครมีเนื้อร้องพินอินของเพลงจีนของเค้าล่ะก็ ขอหน่อยสิ ถ้าใครสนใจเพลงจีน มาmsnคุยกันนะ หุ หุ แลกความรู้กัน

วันนี้พ่อบอกจะส่งเราไปซัวเถา อ่านะ... ไม่ใช่ไม่อยากไปหรอกนะ แต่ท่าทางเค้าจะส่งเราแค่ขาไปอ่ะ ขากลับต้องหาตังค์เองแหงมๆ โอยยยย เสียวจัง ภาษาจีนยังพิกลพิการอยู่เรย จะไหวไหมเนี่ย
วันนี้รู้สึกแปลกๆ เพราะมีแต่เรื่องแปลกๆ แถมฝนก็เทเอาๆ อีกตะหาก (ไม่ชอบอ่ะ) แต่ก็ดีก่าไม่มีเรื่องอะไรเรยอ่ะเนอะ ^__^

เกือบลืมแน่ะ วันนี้วันValentineใช่ป่ะ หึ หึ ลืมสนิทเรยมั้ง เปนอีกปีที่เงียบเหงาสำหรับเราอ่ะนะ แต่ไม่ได้รู้สึกว้าเหว่อะไรหรอกนะ ไม่เหงอยากได้ดอกไม้ รึชอคโกแลตเรย ไม่อยากให้ใครด้วย ตอนนี้เบื่อชอคโกแลตไปแล้ว ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนออกจะชอบกินอ่ะนะ ฟุ ฟุ ใครหวังจะได้จากเรา คงต้องกินแห้วแหงมๆ (อา.... ไม่มีความเปงผู้หญิงหลงเหลืออยู่เรยนะเราเนี่ย)

ก็happy St.Valentine's Day กันนะคะ ขอให้มีฟามสุขกันมากๆ เยย :P